Γεια σας.
Ο Κολινδρός εκτός από τα σιτηρά και τον καπνό,φημίζεται και για τα πεντανόστιμα κεράσια του.
Αλλά οι τιμές των παραγωγών είναι δυσανάλογες της ποιότητάς τους.
Υπάρχει κάποιος Ισπανός που κυριολεκτικά θησαυρίζει ο άνθρωπος.
Σας παραθέτω ένα άρθρο από το βήμα,που διάβαζα την άνοιξη και συμπέρανα πως εμείς κοιμόμαστε όρθιοι.
Διαβάστε το και βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα:
"Πωλούν πρώιμα κεράσια προς 218 ευρώ το κιλό
Σάββατο 11 Απριλίου 2009
ΛΟΝΔΙΝΟ.
Ανάρπαστα γίνονται τα πρώτα κεράσια της χρονιάς τα οποία διατίθενται στο πολυκατάστημα Ηarrods του Λονδίνου προς 218 ευρώ το κιλό! Αυτή η πρώιμη ποικιλία κερασιών, που καλλιεργείται αποκλειστικά από τον 41χρονο Ισπανό Οσκαρ Ορτίθ και καρποφορεί κάθε Μάρτιο και Απρίλιο, μερικές εβδομάδες νωρίτερα από ό,τι οι συνήθεις ποικιλίες, απευθύνεται στους εύπορους, αλλά και ανυπόμονους λάτρεις του δημοφιλούς φρούτου, οι οποίοι δεν διστάζουν να πληρώσουν την τσουχτερή τιμή του για να το γευθούν. Αν και κάθε κεράσι κοστίζει περισσότερα από 3 ευρώ, οι υπεύθυνοι του Ηarrods είδαν την πρώτη παρτίδα να εξαφανίζεται μέσα σε 24 ώρες. Έκτοτε τα ράφια με τα «πολύτιμα» κεράσια αδειάζουν με αμείωτο ρυθμό."
Εμείς πολεμάμε με σφεντόνες κι άλλοι με πυραύλους.
Μπράβο του μάγκα του Ισπανού πάντως.
Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2009
Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2009
Ας πρόσεχα
Γεια σας.
Οφείλω μια δημόσια συγγνώμη στην Έφη Μουργελά συντάκτρια του σάιτ ΕΜΜΕΙΣ,διότι δίχως την άδειά της ανάρτησα την εργασία της για το τείχος του Βερολίνου στο μπλοκ μου.
Και δεν είναι μόνο αυτό,αλλά δεν έγραψα και το όνομά της.
Έγραψα μόνο για μια φοιτήτρια.
Το κατάργησα ήδη το επίμαχο θέμα,αλλά τι να το κάνεις;
Η ζημιά έγινε.
Άλλη φορά οφείλω να είμαι πιο προσεχτικός.
Ελπίζω η Έφη να με συγχωρέσει.
Και ήταν τόσο ωραία η εργασία της!!!
Οφείλω μια δημόσια συγγνώμη στην Έφη Μουργελά συντάκτρια του σάιτ ΕΜΜΕΙΣ,διότι δίχως την άδειά της ανάρτησα την εργασία της για το τείχος του Βερολίνου στο μπλοκ μου.
Και δεν είναι μόνο αυτό,αλλά δεν έγραψα και το όνομά της.
Έγραψα μόνο για μια φοιτήτρια.
Το κατάργησα ήδη το επίμαχο θέμα,αλλά τι να το κάνεις;
Η ζημιά έγινε.
Άλλη φορά οφείλω να είμαι πιο προσεχτικός.
Ελπίζω η Έφη να με συγχωρέσει.
Και ήταν τόσο ωραία η εργασία της!!!
Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2009
Το χάσαμε το κορμί πατριώτη!!!!
Γεια σας.
Περιττό να αναφέρω πως βρέχει και στον Κολινδρό,εφόσον βρέχει σε όλη την Ελλάδα.
Απλώς το αναφέρω για τους εκτός συνόρων Κολινρινούς.
Ώρες ώρες σκέφτομαι τι άμεση πληροφόρηση μας παρέχει το ίντερνετ και πόσο χρήσιμο εργαλείο είναι εάν το χρησιμοποιούμε ορθά.
Τα έχω ξαναγράψει αυτά όμως και δε σας ξανακουράζω.
Είμαστε περίπου 45 μέρες πριν τα Χριστούγεννα κι άρχισαν δειλά δειλά οι πρώτοι στολισμοί των εορτών,αλλά και η μυρωδιά τους.
Οι βροχές βέβαια δε συνθέτουν προεόρτιο κλίμα,αλλά κλίμα σπαρμού των σιτηρών που καλλιεργούνται κατά εκατοντάδες εκτάρια στο Κολινδρό με μεσαίες στρεμματικές αποδόσεις όμως.
Μια ημιορεινή περιοχή δε μπορεί να είναι πλούσια σε άρδευση κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα την μειωμένη παραγωγή τους.
Ένα μεγάλο πρόβλημα με το Κολινδρό είναι πως αν και είμαστε ημιορεινή περιοχή,δεν δικαιούμαστε μεγάλα χρηματικά κονδύλια παράλληλων Ελληνικών ορεινών περιοχών,από Ευρωπαϊκά κοινοτικά προγράμματα,για τον απλούστατο λόγο πως μας χαρακτήρισαν πριν κάποια χρόνια πεδινή περιοχή.
Αυτό έγινε - σύμφωνα με τις δικές μου πληροφορίες - διότι πριν πολλά χρόνια δημιουργήθηκε ομαδικός οπωρώνας ροδακίνων στο Κολινδρό και κρίθηκε αναγκαία ο χαρακτηρισμός του ως πεδινός για να επωφεληθούν κάποια προνόμια οι τότε αγρότες.
Μέσα σε όλα αυτά και με τις τότε ρυθμίσεις,κάποιοι λίγοι εμπνεύστηκαν και όλοι μαζί φτιάξαμε την περίφημη και πασίγνωστη κονσερβοποιεία "ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΚΟΛΙΝΔΡΟΥ ΑΕ".
Μεγάλη μονάδα,με άριστα ποιοτικά χαρακτηριστικά,υψηλές δυνατότητες απορρόφησης νωπών φρούτων(ροδάκινα,βερίκοκα,αχλάδια),πολυδύναμο εποχιακό εργατικό δυναμικό,ήταν τότε το καμάρι της περιοχής μας.
Εργοστάσιο συνεταιριστικό με πολλαπλά τοπικά οφέλη.
Στήριξε την οικονομία του τόπου μας,χρηματοδοτούσε πολλές πολιτιστικές κι αθλητικές εκδηλώσεις,βοηθούσε με μεταφορές αθλητών,ανέλαβε την μεγάλη τοπική ποδοσφαιρική μας ομάδα "ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΚΟΛΙΝΔΡΟΥ" και την πήγε έως στη β' εθνική κατηγορία και διεκπεραίωσε δεκάδες άλλες μικρές και μεγάλες εξυπηρετήσεις.
Κάποτε όμως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου,έγιναν λάθη διοικητικά και χρεοκόπησε,σε μια εποχή όμως που γινόταν στη χώρα μας ευνοϊκές ρυθμίσεις για προβληματικούς συνεταιρισμούς κι ενώσεις,μιας και ήταν σε έξαρση οι χρεοκοπίες των συνεταιρισμών.
Τότε θυμάμαι είχε μπει σε τέτοια ειδική ρύθμιση κι ο Ολυμπιακός Πειραιώς.
Προσπάθησε και η τότε διοίκηση της ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΚΟΛΙΝΔΡΟΥ να μπει σε ειδικό καθεστώς οικονομικής εξαγνίασης,αλλά κάποιοι ντόπιοι που είχαν από τότε μεγαλεπήβολα,ιμπεριαλιστικά προσωπικά σχέδια,εμπόδισαν την ένταξή της.
Καταλάβατε τι έγινε;
Για προσωπικούς εγωισμούς και στόχους,πάτησαν επί πτωμάτων,εμπόδισαν την ένταξή της σε ειδική ρύθμιση,με αποτέλεσμα ο ιδρώτας και τα όνειρα δεκάδων μικρών και μεγάλων μετόχων,αλλά και πολλών εργαζομένων,να πάνε στράφι.
Έκλεισαν την κολόνα του Κολινδρού.
Αναφέρω πολλούς,αλλά στην ουσία ένας ήταν ο υποκινητής και θύτης,ο οποίος αργότερα από δήμαρχος Κολινδρού,έγινε και βουλευτής του νομού μας.
Η κοντόφθαλμη λογική του από τη μία,ίσως ήταν σωστή,αφού επικαλέστηκε κακή διαχείριση με αποτέλεσμα να φτάσει στο σημείο της μαύρης οικονομικής τρύπας που έφτασε,αλλά από την άλλη έκλεισε εξαιτίας του μια πηγή εσόδων για το χωριό μας.
Αν δεν υπήρχε εκείνη η ευνοϊκή ρύθμιση του κράτους,άντε να πεις ότι καλά έκανε κι έκλεισε.
Εφόσον όμως μπορούσε να σωθεί κι αυτό δεν έγινε εξαιτίας εσωτερικών ερίδων,τότε λες ειρωνικά,μπράβο προδότες και προβληματίζεσαι για το τι είδους χαρακτήρες μπορούν κι επιβάλλονται στον απλό κοσμάκη και τους καθιστούν συνυπεύθυνους στη αυτοκαταστροφή του τόπου μας.
Τι να την κάνω τη κάθαρση,αφού έμειναν οικογένειες δίχως εργασία κι εφόσον επαναλαμβάνω πως μπορούσε να σωθεί;
Για την ιστορία αναφέρω πως το εργοστάσιό μας,αφού πέρασε στα χέρια της ΑΤΕ BANK,αμφιταλαντεύτηκε κι ενοικιάστηκε για μικρό χρονικό διάστημα σε Κολινδρινό μετανάστη μας από Καναδά - πιστεύω από προσωπική γνώση με επιτυχία - και στη συνέχεια κατάληξε οριστικά σε αγροτικό πολυδύναμο συνεταιρισμό όμορου νομού, σε δημοπρασία της τράπεζας.
Το πρακτικό δίδαγμα της υπόθεσης είναι:
"Το χάσαμε το κορμί πατριώτη", όπως πολύ σωστά αναφέρει μια πρόσφατη διαφήμηση.
Ένα από τα πολλά ηθικά διδάγματα της υπόθεσης,μπορείτε να τα σχολιάστε ή να τα συμπεράνετε εσείς.
Περιττό να αναφέρω πως βρέχει και στον Κολινδρό,εφόσον βρέχει σε όλη την Ελλάδα.
Απλώς το αναφέρω για τους εκτός συνόρων Κολινρινούς.
Ώρες ώρες σκέφτομαι τι άμεση πληροφόρηση μας παρέχει το ίντερνετ και πόσο χρήσιμο εργαλείο είναι εάν το χρησιμοποιούμε ορθά.
Τα έχω ξαναγράψει αυτά όμως και δε σας ξανακουράζω.
Είμαστε περίπου 45 μέρες πριν τα Χριστούγεννα κι άρχισαν δειλά δειλά οι πρώτοι στολισμοί των εορτών,αλλά και η μυρωδιά τους.
Οι βροχές βέβαια δε συνθέτουν προεόρτιο κλίμα,αλλά κλίμα σπαρμού των σιτηρών που καλλιεργούνται κατά εκατοντάδες εκτάρια στο Κολινδρό με μεσαίες στρεμματικές αποδόσεις όμως.
Μια ημιορεινή περιοχή δε μπορεί να είναι πλούσια σε άρδευση κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα την μειωμένη παραγωγή τους.
Ένα μεγάλο πρόβλημα με το Κολινδρό είναι πως αν και είμαστε ημιορεινή περιοχή,δεν δικαιούμαστε μεγάλα χρηματικά κονδύλια παράλληλων Ελληνικών ορεινών περιοχών,από Ευρωπαϊκά κοινοτικά προγράμματα,για τον απλούστατο λόγο πως μας χαρακτήρισαν πριν κάποια χρόνια πεδινή περιοχή.
Αυτό έγινε - σύμφωνα με τις δικές μου πληροφορίες - διότι πριν πολλά χρόνια δημιουργήθηκε ομαδικός οπωρώνας ροδακίνων στο Κολινδρό και κρίθηκε αναγκαία ο χαρακτηρισμός του ως πεδινός για να επωφεληθούν κάποια προνόμια οι τότε αγρότες.
Μέσα σε όλα αυτά και με τις τότε ρυθμίσεις,κάποιοι λίγοι εμπνεύστηκαν και όλοι μαζί φτιάξαμε την περίφημη και πασίγνωστη κονσερβοποιεία "ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΚΟΛΙΝΔΡΟΥ ΑΕ".
Μεγάλη μονάδα,με άριστα ποιοτικά χαρακτηριστικά,υψηλές δυνατότητες απορρόφησης νωπών φρούτων(ροδάκινα,βερίκοκα,αχλάδια),πολυδύναμο εποχιακό εργατικό δυναμικό,ήταν τότε το καμάρι της περιοχής μας.
Εργοστάσιο συνεταιριστικό με πολλαπλά τοπικά οφέλη.
Στήριξε την οικονομία του τόπου μας,χρηματοδοτούσε πολλές πολιτιστικές κι αθλητικές εκδηλώσεις,βοηθούσε με μεταφορές αθλητών,ανέλαβε την μεγάλη τοπική ποδοσφαιρική μας ομάδα "ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΚΟΛΙΝΔΡΟΥ" και την πήγε έως στη β' εθνική κατηγορία και διεκπεραίωσε δεκάδες άλλες μικρές και μεγάλες εξυπηρετήσεις.
Κάποτε όμως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου,έγιναν λάθη διοικητικά και χρεοκόπησε,σε μια εποχή όμως που γινόταν στη χώρα μας ευνοϊκές ρυθμίσεις για προβληματικούς συνεταιρισμούς κι ενώσεις,μιας και ήταν σε έξαρση οι χρεοκοπίες των συνεταιρισμών.
Τότε θυμάμαι είχε μπει σε τέτοια ειδική ρύθμιση κι ο Ολυμπιακός Πειραιώς.
Προσπάθησε και η τότε διοίκηση της ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΚΟΛΙΝΔΡΟΥ να μπει σε ειδικό καθεστώς οικονομικής εξαγνίασης,αλλά κάποιοι ντόπιοι που είχαν από τότε μεγαλεπήβολα,ιμπεριαλιστικά προσωπικά σχέδια,εμπόδισαν την ένταξή της.
Καταλάβατε τι έγινε;
Για προσωπικούς εγωισμούς και στόχους,πάτησαν επί πτωμάτων,εμπόδισαν την ένταξή της σε ειδική ρύθμιση,με αποτέλεσμα ο ιδρώτας και τα όνειρα δεκάδων μικρών και μεγάλων μετόχων,αλλά και πολλών εργαζομένων,να πάνε στράφι.
Έκλεισαν την κολόνα του Κολινδρού.
Αναφέρω πολλούς,αλλά στην ουσία ένας ήταν ο υποκινητής και θύτης,ο οποίος αργότερα από δήμαρχος Κολινδρού,έγινε και βουλευτής του νομού μας.
Η κοντόφθαλμη λογική του από τη μία,ίσως ήταν σωστή,αφού επικαλέστηκε κακή διαχείριση με αποτέλεσμα να φτάσει στο σημείο της μαύρης οικονομικής τρύπας που έφτασε,αλλά από την άλλη έκλεισε εξαιτίας του μια πηγή εσόδων για το χωριό μας.
Αν δεν υπήρχε εκείνη η ευνοϊκή ρύθμιση του κράτους,άντε να πεις ότι καλά έκανε κι έκλεισε.
Εφόσον όμως μπορούσε να σωθεί κι αυτό δεν έγινε εξαιτίας εσωτερικών ερίδων,τότε λες ειρωνικά,μπράβο προδότες και προβληματίζεσαι για το τι είδους χαρακτήρες μπορούν κι επιβάλλονται στον απλό κοσμάκη και τους καθιστούν συνυπεύθυνους στη αυτοκαταστροφή του τόπου μας.
Τι να την κάνω τη κάθαρση,αφού έμειναν οικογένειες δίχως εργασία κι εφόσον επαναλαμβάνω πως μπορούσε να σωθεί;
Για την ιστορία αναφέρω πως το εργοστάσιό μας,αφού πέρασε στα χέρια της ΑΤΕ BANK,αμφιταλαντεύτηκε κι ενοικιάστηκε για μικρό χρονικό διάστημα σε Κολινδρινό μετανάστη μας από Καναδά - πιστεύω από προσωπική γνώση με επιτυχία - και στη συνέχεια κατάληξε οριστικά σε αγροτικό πολυδύναμο συνεταιρισμό όμορου νομού, σε δημοπρασία της τράπεζας.
Το πρακτικό δίδαγμα της υπόθεσης είναι:
"Το χάσαμε το κορμί πατριώτη", όπως πολύ σωστά αναφέρει μια πρόσφατη διαφήμηση.
Ένα από τα πολλά ηθικά διδάγματα της υπόθεσης,μπορείτε να τα σχολιάστε ή να τα συμπεράνετε εσείς.
Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2009
sos
Γεια σας.
Βρέχει πολύ πάλι σήμερα,όπως και πριν από λίγες μέρες.
Θέλουμε βροχές κακά τα ψέμματα,αλλά ακόμα πιο πολύ χρειαζόμαστε και τα χιόνια.
Αυτά θα εκταμιεύσουν ποσότητες νερού,για την ύδρευση και την άρδευση των ανθρώπων και της γης.
Όπως όμως ήδη γνωρίζετε,το περιβάλλον μας εκπέμπει sos.
Τελειώνουν τα αποθέματα της φύσης σε υγεία και έρχονται οι πληγές τις οποίες μόνοι μας δημιουργήσαμε.
Τα εγγόνια μας θα προλάβουν άραγε χιόνια;
Θα προλάβουν παγόβουνα ή γόνιμα εδάφη;
Δύσκολα έως απίθανο,όπως πορευόμαστε.
Φαντάζεστε να μη δούνε χιόνι στη ζωή τους;
Όπως τώρα τα παιδιά μας δε βλέπουν γάιδαρο κι αγελάδες ή πρόβατα και λύκους(και στο Κολινδρό σπανίζουν), παρά μόνο σε ζωολογικούς κήπους,έτσι και τα εγγόνια μας θα το βλέπουν σε παλιά βίντεο και φωτογραφίες.
Θα υπάρχουν κάποιες περιοχές που σήμερα παραμένουν ακατοίκητες λόγω των πάγων,των κρύων και μηδενικής βλάστησης,που σε μερικά χρόνια θα μπορούν να κατοικηθούν,να καλλιεργηθούν,αλλά θα είναι οικονομικά απλησίαστες.
Καλά είναι μεταξύ σοβαρού κι αστείου,άμα ακούστε καμιά πληροφορία για πωλήσεις χωραφιών στην Ανταρκτική ή στο βόρειο πόλο - πιστεύω να είναι πολύ φτηνά τώρα - να το σκεφτείτε σοβαρά.
Μπορεί να αναπτύξουν κάποτε μεγάλο τουρισμό,στυλ Άλπεων.
Εξάλλου όπως φαίνεται δε θα υπάρχουν αλλού χιόνια.
Μονοπώλιο του χιονιού θα γίνουν.
Φανταστικά σενάρια με δόση αλήθειας όμως.
Βρέχει πολύ πάλι σήμερα,όπως και πριν από λίγες μέρες.
Θέλουμε βροχές κακά τα ψέμματα,αλλά ακόμα πιο πολύ χρειαζόμαστε και τα χιόνια.
Αυτά θα εκταμιεύσουν ποσότητες νερού,για την ύδρευση και την άρδευση των ανθρώπων και της γης.
Όπως όμως ήδη γνωρίζετε,το περιβάλλον μας εκπέμπει sos.
Τελειώνουν τα αποθέματα της φύσης σε υγεία και έρχονται οι πληγές τις οποίες μόνοι μας δημιουργήσαμε.
Τα εγγόνια μας θα προλάβουν άραγε χιόνια;
Θα προλάβουν παγόβουνα ή γόνιμα εδάφη;
Δύσκολα έως απίθανο,όπως πορευόμαστε.
Φαντάζεστε να μη δούνε χιόνι στη ζωή τους;
Όπως τώρα τα παιδιά μας δε βλέπουν γάιδαρο κι αγελάδες ή πρόβατα και λύκους(και στο Κολινδρό σπανίζουν), παρά μόνο σε ζωολογικούς κήπους,έτσι και τα εγγόνια μας θα το βλέπουν σε παλιά βίντεο και φωτογραφίες.
Θα υπάρχουν κάποιες περιοχές που σήμερα παραμένουν ακατοίκητες λόγω των πάγων,των κρύων και μηδενικής βλάστησης,που σε μερικά χρόνια θα μπορούν να κατοικηθούν,να καλλιεργηθούν,αλλά θα είναι οικονομικά απλησίαστες.
Καλά είναι μεταξύ σοβαρού κι αστείου,άμα ακούστε καμιά πληροφορία για πωλήσεις χωραφιών στην Ανταρκτική ή στο βόρειο πόλο - πιστεύω να είναι πολύ φτηνά τώρα - να το σκεφτείτε σοβαρά.
Μπορεί να αναπτύξουν κάποτε μεγάλο τουρισμό,στυλ Άλπεων.
Εξάλλου όπως φαίνεται δε θα υπάρχουν αλλού χιόνια.
Μονοπώλιο του χιονιού θα γίνουν.
Φανταστικά σενάρια με δόση αλήθειας όμως.
Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2009
Των φρονίμων τα παιδιά,πριν πεινάσουν πηγαίνουν στο Σταβάρα
Γεια σας.
Τελικά η καθιερωμένη συνάντηση της Παρασκευής των 50 - 50,δεν έγινε αυτή τη φορά,στου Κώστα το Χαμάμ(ήταν κλειστά),αλλά στο Σταβάρα.
Ο Σταβάρας είναι η μοναδική σταθερή εδώ και χρόνια ταβέρνα του Κολινδρού,του φίλου μας του Σωτήρη.
Οι πιο παλιοί θα θυμούνται τη παλιά τοποθεσία της ταβέρνας στο Μπράβο,επί της Μεγάλου Αλεξάνδρου,αλλά εδώ και λίγα χρόνια,έχει μεταφερθεί στην οδό "(δροσιάς)" ή Παυσιλύπου,στο πρώην πεζόδρομο και νυν μονόδρομο.
Θυμάμαι ότι τον αείμνηστο κύριο Μανώλη,πατέρα του Σωτήρη τον φώναζαν Σταβάρα - ενώ δεν ήταν αυτό το επίθετό του - κι ο Σωτήρης προς τιμή του,ονόμασε έτσι το μαγαζί του.
Από τη συγκεκριμένη ταβέρνα έχουν περάσει και φάει όλοι οι Κολινδρινοί και όχι μόνο.
Ακατάπαυστος μάγειρας και ψητάς διοργανώνει συνάμα με τεράστια επιτυχία,πολλές μικρές ή μεγάλες εκδηλώσεις και happening.
Ότι ώρα και να πας,θα σε κάνει τα καλύτερα να φας.
θυμάμαι πριν κάποια χρόνια,όταν ήμασταν πιο αδύνατοι κι ελεύθεροι και πηγαίναμε για φαγητό μετά τις 1 το βράδυ,μας εξυπηρετούσε στο ακέραιο,αλλά ανέκαθεν φεύγαμε λίγο πριν ξημερώσει,εξαιτίας της οποιαδήποτε συζήτησης άνοιγε και που ποτέ δε τελείωνε,βασικού συμμετέχοντος και του Σωτήρη.
Ο Σωτήρης είχε αναρτημένο ένα ωραίο αξέχαστο ρητό του στο πρώην χώρο του κουτουκιού του:
Των φρονίμων τα παιδιά,πριν πεινάσουν πηγαίνουν στο Σταβάρα.
Ωραία χρόνια περάσαμε στο κουτούκι του Σταβάρα.
Τώρα έχουν σειρά οι νεότεροι να μαθαίνουν,γιατί εμείς οι παλιότεροι,σιγά σιγά συμμαζευτήκαμε λόγω δημιουργίας οικογενειών και δε θέλουμε να ξενυχτάμε τόσο πολύ.
Μπορούμε όμως...
Τελικά η καθιερωμένη συνάντηση της Παρασκευής των 50 - 50,δεν έγινε αυτή τη φορά,στου Κώστα το Χαμάμ(ήταν κλειστά),αλλά στο Σταβάρα.
Ο Σταβάρας είναι η μοναδική σταθερή εδώ και χρόνια ταβέρνα του Κολινδρού,του φίλου μας του Σωτήρη.
Οι πιο παλιοί θα θυμούνται τη παλιά τοποθεσία της ταβέρνας στο Μπράβο,επί της Μεγάλου Αλεξάνδρου,αλλά εδώ και λίγα χρόνια,έχει μεταφερθεί στην οδό "(δροσιάς)" ή Παυσιλύπου,στο πρώην πεζόδρομο και νυν μονόδρομο.
Θυμάμαι ότι τον αείμνηστο κύριο Μανώλη,πατέρα του Σωτήρη τον φώναζαν Σταβάρα - ενώ δεν ήταν αυτό το επίθετό του - κι ο Σωτήρης προς τιμή του,ονόμασε έτσι το μαγαζί του.
Από τη συγκεκριμένη ταβέρνα έχουν περάσει και φάει όλοι οι Κολινδρινοί και όχι μόνο.
Ακατάπαυστος μάγειρας και ψητάς διοργανώνει συνάμα με τεράστια επιτυχία,πολλές μικρές ή μεγάλες εκδηλώσεις και happening.
Ότι ώρα και να πας,θα σε κάνει τα καλύτερα να φας.
θυμάμαι πριν κάποια χρόνια,όταν ήμασταν πιο αδύνατοι κι ελεύθεροι και πηγαίναμε για φαγητό μετά τις 1 το βράδυ,μας εξυπηρετούσε στο ακέραιο,αλλά ανέκαθεν φεύγαμε λίγο πριν ξημερώσει,εξαιτίας της οποιαδήποτε συζήτησης άνοιγε και που ποτέ δε τελείωνε,βασικού συμμετέχοντος και του Σωτήρη.
Ο Σωτήρης είχε αναρτημένο ένα ωραίο αξέχαστο ρητό του στο πρώην χώρο του κουτουκιού του:
Των φρονίμων τα παιδιά,πριν πεινάσουν πηγαίνουν στο Σταβάρα.
Ωραία χρόνια περάσαμε στο κουτούκι του Σταβάρα.
Τώρα έχουν σειρά οι νεότεροι να μαθαίνουν,γιατί εμείς οι παλιότεροι,σιγά σιγά συμμαζευτήκαμε λόγω δημιουργίας οικογενειών και δε θέλουμε να ξενυχτάμε τόσο πολύ.
Μπορούμε όμως...
Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2009
Ένα παιδί που χαίρεται γιατί πηγαίνει στο σχολείο
Γεια σας.
Μετά από ένα ξεκούραστο πενθήμερο,επανήλθα.
Από καιρό ήθελα να αναφερθώ σε ένα παιδί του Κολινδρού που όσο το βλέπω να μεγαλώνει,τόσο και πιο πολύ βλέπω πάνω του,την πραγματική κι αληθινή διάθεση να παλέψει για να κερδίσει αυτό που του χρωστάει η ζωή.
Βάζει τα γυαλιά σε όλους μας,μαζί με τους γονείς και τα αδέρφια του.
Διαρκής αγώνας - του φίλου μου,πατέρα του και μητέρας του - για ισονομία και δικαιοσύνη.
Διαβάστε το άρθρο της Φιλομήλας Δημολαϊδου στην εφημερίδα "Μακεδονία",πριν δύο χρόνια περίπου που αφορά αυτό το παιδάκι και θα καταλάβετε τι εννοώ.
Ένα παιδί που χαίρεται γιατί πηγαίνει στο σχολείο.
Χθες ήταν η πρώτη φορά, έπειτα από ένα μήνα, που ήταν χαρούμενος. Η δασκάλα του είχε έρθει και του είχε αναθέσει εργασία για το σπίτι. Ο 12χρονος Αντώνης από τον Κολινδρό Πιερίας, που πάσχει από σύνδρομο Ντάουν, έμενε τις τελευταίες μέρες μαζί με τα αδέλφια του στο σπίτι, ως ένδειξη διαμαρτυρίας.
της Φιλομήλας Δημολαϊδου
Η μητέρα του, Ιουλία Γραμμένου, έστειλε πριν από λίγες μέρες επιστολή στον υπουργό Παιδείας Ευριπίδη Στυλιανίδη, εξηγώντας του για ποιο λόγο στερεί από τα τέσσερα παιδιά της το δικαίωμα να πάνε στο σχολείο. Ήταν η δεύτερη φορά, που διαμαρτυρόταν με αυτόν τον τρόπο. Η πρώτη ήταν πέρυσι, οπότε έστειλε αντίστοιχη επιστολή στην πρώην υπουργό Παιδείας Μαριέττα Γιαννάκου.
Η χθεσινή μέρα, πάντως, ήταν ημέρα χαράς για την πολύτεκνη οικογένεια, καθώς τοποθετήθηκε επιτέλους δασκάλα στο τμήμα ένταξης του 2ου δημοτικού σχολείου Κολινδρού. Όμως, η μητέρα δεν σταμάτησε να ανησυχεί. "Εγώ δεν νιώθω ότι τακτοποιήθηκαν όλα. Θα είμαι ήσυχη, όταν έρθει ο επόμενος Σεπτέμβρης και η δασκάλα θα βρίσκεται στη θέση της από την πρώτη μέρα του σχολικού έτους", ανέφερε η κ. Γραμμένου.
Ημέρα μοναξιάς
Η 11η Σεπτεμβρίου ήταν για το 12χρονο Αντώνη ημέρα μοναξιάς. "Όταν χτύπησε το κουδούνι, όλοι οι μαθητές πήγαν στις τάξεις τους. Στην αυλή μείναμε μόνο εγώ, ο Αντώνης με τη τσάντα του και ο διευθυντής. Ο Αντώνης δεν ήξερε πού να πάει και αυτό αποτυπωνόταν στο πρόσωπο του. Είχε μια έκφραση, θα έλεγα, μοναξιάς", περιγράφει η μητέρα.
Η απόφαση της να μη στείλει και τα τέσσερα παιδιά της σχολείο, από την περασμένη Δευτέρα έως και χθες, πάρθηκε έπειτα από πολλή σκέψη και συνεννόηση μαζί τους
Τα υπόλοιπα παιδιά της οικογένειας, η Κατερίνα εννέα ετών, ο Ραφαήλ, οκτώ, και ο Ιωακείμ, τεσσάρων, ζουν στο ίδιο σπίτι και άθελά τους μοιράζονται τις αγωνίες των γονιών τους. "Τα παιδιά έχουν μπει σε έναν ιδιαίτερο ρόλο. Φορτίζονται και τα ίδια με το πρόβλημα του Αντώνη".
Φαινόταν, άλλωστε, πόσο δεμένα ήταν μεταξύ τους. Καθ' όλη τη διάρκεια της παραμονής μας στο σπίτι τους ήταν συνέχεια μαζί, βοηθώντας ο ένας τον άλλον, αφήνοντας, όμως, τον Αντώνη να αναλάβει το ρόλο του… οικοδεσπότη.
"Η ύπαρξη του Αντώνη ήταν καθοριστική μέσα στο σπίτι. Τα παιδιά έχουν ευαισθητοποιηθεί και εκτιμούν αυτό που έχουν, γιατί πλέον γνωρίζουν ότι τίποτε δεν είναι δεδομένο".
Η αγωνία της μητέρας
Η εγκατάσταση της οικογένειας στην επαρχία ήρθε έπειτα από πολλή σκέψη και αφού είχε περιπλανηθεί σε διάφορα μέρη του… κόσμου. Προϋπόθεση, εν ολίγοις, ήταν το μέρος που θα μείνουν να έχει τμήμα ένταξης σε δημοτικό, για να μπορέσει ο Αντώνης να πάει σχολείο. Απλώς ο Κολινδρός, που είναι και ο τόπος καταγωγής του συζύγου της κ. Γραμμένου, συνέπεσε να πληροί τις προϋποθέσεις. Αν και ο σύζυγός της είναι σχολικός σύμβουλος πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης της Πιερίας, δεν θέλησε να χρησιμοποιήσει το όνομα και τις γνωριμίες του για να τοποθετηθεί δασκάλα στο τμήμα ένταξης του σχολείου. Ήταν μια μάνα, όπως όλες οι άλλες που αγωνιούν για το παιδί τους, και δεν άντεχε να τον βλέπει να στεναχωριέται.
"Ο Αντώνης φοιτούσε όλο αυτό το διάστημα σε κανονική τάξη, μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά. Το παιδί στιγματιζόταν, γινόταν θύτης, ενώ στην ουσία ήταν το θύμα. Έστειλα, επομένως, αυτήν την επιστολή με βαριά καρδιά, γιατί η πολιτεία χρωστάει να δείξει ενδιαφέρον σε αυτά τα παιδιά. Εμείς προσβλέπουμε στη δημόσια διοίκηση ως πολύτεκνοι και μονόμισθοι".
Η επιστολή στον Υπουργό Παιδείας
"Ο Αντώνης μέχρι και σήμερα που σας γράφω δεν έχει δάσκαλο. Το τμήμα ένταξης του σχολείου του δεν έχει ακόμη (ύστερα από 25 ολόκληρες ημέρες από την έναρξη του σχολικού έτους) στελεχωθεί. Αυτό σημαίνει πως αυτός και τα υπόλοιπα παιδιά του σχολείου του με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες δεν υποστηρίζονται εκπαιδευτικά όπως πρέπει, ενώ υπάρχουν και άλλα παιδιά με ηπιότερες δυσκολίες. Για να καταλάβετε τι ακριβώς σημαίνει για τον Αντώνη το να βρίσκεται επί πέντε συνεχείς ώρες στην κοινή τάξη, χωρίς παράλληλη ή ειδική στήριξη, φανταστείτε τον εαυτό σας μέσα σ' ένα περιβάλλον, όπου δεν μπορείτε να επικοινωνήσετε πλήρως και να αποκωδικοποιήσετε επαρκώς τα μηνύματα. Δεν θα σας φόρτιζε αυτή η κατάσταση με άγχος και αγωνία; Γνωρίζετε ότι το σχολείο δεν είναι απλά μια πηγή ακαδημαϊκής γνώσης, αλλά κι ένας χώρος κοινωνικής δράσης και διάδρασης για όλα τα παιδιά. Ιδιαίτερα δε για παιδιά όπως ο Αντώνης είναι το κέντρο του αυτοπροσδιορισμού τους ως κοινωνικά άτομα. Έτσι όπως λειτουργεί μέχρι τώρα το σχολείο, δεν έχουν την ευκαιρία και τα υπόλοιπα παιδιά, χωρίς δυσκολίες, να μάθουν την ανοχή και το σεβασμό στο διαφορετικό. Τα παιδιά με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες δεν μπορεί να είναι μόνο άτομα προς εκμετάλλευση για πολιτικές προεκλογικές διαφημίσεις για να οικοδομούν οι πολιτικοί το κοινωνικό τους prestige, αλλά είναι πρόσωπα που έχουν να διαδραματίσουν και ως παρουσίες μόνο, ένα σημαντικό (αντι)ρόλο πολιτισμού και κουλτούρας".
* Απόσπασμα της επιστολής της κ. Ιουλίας Γραμμένου στον υπουργό Παιδείας
Οκτ 11, 2007
Να συμπληρώσω πως πέρυσι ο Αντώνης αλλά και η Μαρία(δεύτερο παιδί - μαθητής με το ίδιο σύνδρομο),ήταν καταπληκτικοί με τη συμμετοχή τους,στη γιορτή που διοργάνωσε το δεύτερο δημοτικό σχολείο.
Συγχαρητήρια σε όσους προσπάθησαν για αυτό το αποτέλεσμα,έστω κι ετεροχρονισμένα.
Είναι ιδιαίτερα ευχάριστο για κάποιον που διατηρεί ένα μπλοκ,να μπορεί να αναφέρεται σε τέτοια τιμητικά γεγονότα για τον τόπο που ζει.
Μετά από ένα ξεκούραστο πενθήμερο,επανήλθα.
Από καιρό ήθελα να αναφερθώ σε ένα παιδί του Κολινδρού που όσο το βλέπω να μεγαλώνει,τόσο και πιο πολύ βλέπω πάνω του,την πραγματική κι αληθινή διάθεση να παλέψει για να κερδίσει αυτό που του χρωστάει η ζωή.
Βάζει τα γυαλιά σε όλους μας,μαζί με τους γονείς και τα αδέρφια του.
Διαρκής αγώνας - του φίλου μου,πατέρα του και μητέρας του - για ισονομία και δικαιοσύνη.
Διαβάστε το άρθρο της Φιλομήλας Δημολαϊδου στην εφημερίδα "Μακεδονία",πριν δύο χρόνια περίπου που αφορά αυτό το παιδάκι και θα καταλάβετε τι εννοώ.
Ένα παιδί που χαίρεται γιατί πηγαίνει στο σχολείο.
Χθες ήταν η πρώτη φορά, έπειτα από ένα μήνα, που ήταν χαρούμενος. Η δασκάλα του είχε έρθει και του είχε αναθέσει εργασία για το σπίτι. Ο 12χρονος Αντώνης από τον Κολινδρό Πιερίας, που πάσχει από σύνδρομο Ντάουν, έμενε τις τελευταίες μέρες μαζί με τα αδέλφια του στο σπίτι, ως ένδειξη διαμαρτυρίας.
της Φιλομήλας Δημολαϊδου
Η μητέρα του, Ιουλία Γραμμένου, έστειλε πριν από λίγες μέρες επιστολή στον υπουργό Παιδείας Ευριπίδη Στυλιανίδη, εξηγώντας του για ποιο λόγο στερεί από τα τέσσερα παιδιά της το δικαίωμα να πάνε στο σχολείο. Ήταν η δεύτερη φορά, που διαμαρτυρόταν με αυτόν τον τρόπο. Η πρώτη ήταν πέρυσι, οπότε έστειλε αντίστοιχη επιστολή στην πρώην υπουργό Παιδείας Μαριέττα Γιαννάκου.
Η χθεσινή μέρα, πάντως, ήταν ημέρα χαράς για την πολύτεκνη οικογένεια, καθώς τοποθετήθηκε επιτέλους δασκάλα στο τμήμα ένταξης του 2ου δημοτικού σχολείου Κολινδρού. Όμως, η μητέρα δεν σταμάτησε να ανησυχεί. "Εγώ δεν νιώθω ότι τακτοποιήθηκαν όλα. Θα είμαι ήσυχη, όταν έρθει ο επόμενος Σεπτέμβρης και η δασκάλα θα βρίσκεται στη θέση της από την πρώτη μέρα του σχολικού έτους", ανέφερε η κ. Γραμμένου.
Ημέρα μοναξιάς
Η 11η Σεπτεμβρίου ήταν για το 12χρονο Αντώνη ημέρα μοναξιάς. "Όταν χτύπησε το κουδούνι, όλοι οι μαθητές πήγαν στις τάξεις τους. Στην αυλή μείναμε μόνο εγώ, ο Αντώνης με τη τσάντα του και ο διευθυντής. Ο Αντώνης δεν ήξερε πού να πάει και αυτό αποτυπωνόταν στο πρόσωπο του. Είχε μια έκφραση, θα έλεγα, μοναξιάς", περιγράφει η μητέρα.
Η απόφαση της να μη στείλει και τα τέσσερα παιδιά της σχολείο, από την περασμένη Δευτέρα έως και χθες, πάρθηκε έπειτα από πολλή σκέψη και συνεννόηση μαζί τους
Τα υπόλοιπα παιδιά της οικογένειας, η Κατερίνα εννέα ετών, ο Ραφαήλ, οκτώ, και ο Ιωακείμ, τεσσάρων, ζουν στο ίδιο σπίτι και άθελά τους μοιράζονται τις αγωνίες των γονιών τους. "Τα παιδιά έχουν μπει σε έναν ιδιαίτερο ρόλο. Φορτίζονται και τα ίδια με το πρόβλημα του Αντώνη".
Φαινόταν, άλλωστε, πόσο δεμένα ήταν μεταξύ τους. Καθ' όλη τη διάρκεια της παραμονής μας στο σπίτι τους ήταν συνέχεια μαζί, βοηθώντας ο ένας τον άλλον, αφήνοντας, όμως, τον Αντώνη να αναλάβει το ρόλο του… οικοδεσπότη.
"Η ύπαρξη του Αντώνη ήταν καθοριστική μέσα στο σπίτι. Τα παιδιά έχουν ευαισθητοποιηθεί και εκτιμούν αυτό που έχουν, γιατί πλέον γνωρίζουν ότι τίποτε δεν είναι δεδομένο".
Η αγωνία της μητέρας
Η εγκατάσταση της οικογένειας στην επαρχία ήρθε έπειτα από πολλή σκέψη και αφού είχε περιπλανηθεί σε διάφορα μέρη του… κόσμου. Προϋπόθεση, εν ολίγοις, ήταν το μέρος που θα μείνουν να έχει τμήμα ένταξης σε δημοτικό, για να μπορέσει ο Αντώνης να πάει σχολείο. Απλώς ο Κολινδρός, που είναι και ο τόπος καταγωγής του συζύγου της κ. Γραμμένου, συνέπεσε να πληροί τις προϋποθέσεις. Αν και ο σύζυγός της είναι σχολικός σύμβουλος πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης της Πιερίας, δεν θέλησε να χρησιμοποιήσει το όνομα και τις γνωριμίες του για να τοποθετηθεί δασκάλα στο τμήμα ένταξης του σχολείου. Ήταν μια μάνα, όπως όλες οι άλλες που αγωνιούν για το παιδί τους, και δεν άντεχε να τον βλέπει να στεναχωριέται.
"Ο Αντώνης φοιτούσε όλο αυτό το διάστημα σε κανονική τάξη, μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά. Το παιδί στιγματιζόταν, γινόταν θύτης, ενώ στην ουσία ήταν το θύμα. Έστειλα, επομένως, αυτήν την επιστολή με βαριά καρδιά, γιατί η πολιτεία χρωστάει να δείξει ενδιαφέρον σε αυτά τα παιδιά. Εμείς προσβλέπουμε στη δημόσια διοίκηση ως πολύτεκνοι και μονόμισθοι".
Η επιστολή στον Υπουργό Παιδείας
"Ο Αντώνης μέχρι και σήμερα που σας γράφω δεν έχει δάσκαλο. Το τμήμα ένταξης του σχολείου του δεν έχει ακόμη (ύστερα από 25 ολόκληρες ημέρες από την έναρξη του σχολικού έτους) στελεχωθεί. Αυτό σημαίνει πως αυτός και τα υπόλοιπα παιδιά του σχολείου του με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες δεν υποστηρίζονται εκπαιδευτικά όπως πρέπει, ενώ υπάρχουν και άλλα παιδιά με ηπιότερες δυσκολίες. Για να καταλάβετε τι ακριβώς σημαίνει για τον Αντώνη το να βρίσκεται επί πέντε συνεχείς ώρες στην κοινή τάξη, χωρίς παράλληλη ή ειδική στήριξη, φανταστείτε τον εαυτό σας μέσα σ' ένα περιβάλλον, όπου δεν μπορείτε να επικοινωνήσετε πλήρως και να αποκωδικοποιήσετε επαρκώς τα μηνύματα. Δεν θα σας φόρτιζε αυτή η κατάσταση με άγχος και αγωνία; Γνωρίζετε ότι το σχολείο δεν είναι απλά μια πηγή ακαδημαϊκής γνώσης, αλλά κι ένας χώρος κοινωνικής δράσης και διάδρασης για όλα τα παιδιά. Ιδιαίτερα δε για παιδιά όπως ο Αντώνης είναι το κέντρο του αυτοπροσδιορισμού τους ως κοινωνικά άτομα. Έτσι όπως λειτουργεί μέχρι τώρα το σχολείο, δεν έχουν την ευκαιρία και τα υπόλοιπα παιδιά, χωρίς δυσκολίες, να μάθουν την ανοχή και το σεβασμό στο διαφορετικό. Τα παιδιά με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες δεν μπορεί να είναι μόνο άτομα προς εκμετάλλευση για πολιτικές προεκλογικές διαφημίσεις για να οικοδομούν οι πολιτικοί το κοινωνικό τους prestige, αλλά είναι πρόσωπα που έχουν να διαδραματίσουν και ως παρουσίες μόνο, ένα σημαντικό (αντι)ρόλο πολιτισμού και κουλτούρας".
* Απόσπασμα της επιστολής της κ. Ιουλίας Γραμμένου στον υπουργό Παιδείας
Οκτ 11, 2007
Να συμπληρώσω πως πέρυσι ο Αντώνης αλλά και η Μαρία(δεύτερο παιδί - μαθητής με το ίδιο σύνδρομο),ήταν καταπληκτικοί με τη συμμετοχή τους,στη γιορτή που διοργάνωσε το δεύτερο δημοτικό σχολείο.
Συγχαρητήρια σε όσους προσπάθησαν για αυτό το αποτέλεσμα,έστω κι ετεροχρονισμένα.
Είναι ιδιαίτερα ευχάριστο για κάποιον που διατηρεί ένα μπλοκ,να μπορεί να αναφέρεται σε τέτοια τιμητικά γεγονότα για τον τόπο που ζει.
Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2009
Άγιος Δημήτριος Κολινδρού
Γεια σας και χρόνια πολλά.
Αγίου Δημητρίου σήμερα κι εκτός από πολιούχος Θεσσαλονίκης,είναι και δικός μας.
Γιορτάζει λοιπόν ο Κολινδρός,αλλά και οι Κολινδρινοί όλης της γης.
Η Εκκλησία του Αγίου Δημητρίου θα είναι ασφυκτικά γεμάτη σήμερα και μικρά παιδιά θα καρφιτσώνουν στα πέτα των σακακιών των εκκλησιαζομένων,Ελληνικές σημαίες και θα κολλάνε αυτοκόλλητα με το σήμα του αιμοδοτικού συλλόγου μας "Άγιος Δημήτριος".
Αναφέρω για όσους δεν ξέρουν,πως ο Άγιος Δημήτριος είναι η εκκλησία του κοιμητηρίου Κολινδρού και έκτη συνολικά εντός οικισμού.
Τριήμερο αργίας έως και την 28η Οκτωβρίου,όπου αν προσθέσεις και Σαββατοκύριακο κάνεις ένα φθινοπωρινό πενθήμερο ιδανικό για μεγάλες ανάσες.
Το καλό είναι ότι βρέχει κι έχει ανάγκη η γη από νερό,αλλά το κακό είναι πως βρέχει πάρα πολύ στη γειτονιά μας,με αποτέλεσμα να έχουν προβλήματα πλημμυρών και καταστροφών περιουσιών,κάποιοι δήμοι της Πιερίας.
Υπάρχει κι ένας αγνοούμενος στη Βροντού κι αρκετές καταστροφές στη περιοχή.
Τα σχολεία παραμένουν κλειστά και η συγκοινωνία γίνεται με προβλήματα και μέσω Λιτοχώρου.
Κουράγιο κι υπομονή,εμείς εδώ είμαστε αν χρειαστεί.
Όσα χρόνια θυμάμαι το Κολινδρό,ποτέ δεν είχαμε σοβαρά και μεγάλα προβλήματα από θεομηνίες.
Υπήρχαν κατά καιρούς,μικρές ζημιές.
Πρέπει ο τόπος μας να επιλέχτηκε με σοφία και μεγάλη εμπειρία,από τους πρώτους αποίκους της,που δε ξέρω ακριβώς να σας πληροφορήσω πότε χρονολογικά έγινε.
Το μόνο που ξέρω είναι από τη ΚΖ' Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων και την κυρία
Έφη Πουλάκη - Παντερμαλή
12 - 06 - 2007:
"Νεολιθική εποχή:
Εγκατάσταση οργανωμένων κοινωνιών στις περιοχές Κολυνδρού, Κουντουριώτισας, Μακρύγιαλου, Πλαταμώνα, Σεβαστής."
Αναφέρεται για το 4000 προ χριστού περίπου,αλλά δεν είναι μάλλον η σημερινή μας τοποθεσία.
Ακολουθεί ένα μεγάλο κενό έως την Παλαιοχριστιανική εποχή,αλλά αργότερα έχουμε πιο συχνές αναφορές.
Στη συνέχεια με αφορμή την σημερινή γιορτή,παραθέτω σχετικές αναφορές,όπως τις βρήκα και τις διάβασα:
"Ο Κολυνδρός και η περιοχή του.
Ο Κολυνδρός είναι από τις σημαντικότερες βυζαντινές πόλεις της Πιερίας. Εμφανίστηκε στην ιστορία στις αρχές του 10ου αιώνα, έννατη στην τάξη [δέκατη, τον 11ο-12ο αι.] των επισκοπών που υπόκεινται στη μητρόπολη Λαρίσης. Εκτοτε δεν αναφέρεται ως επισκοπή. Το 1003 παραδόθηκε στον Βασίλειο Β Βουλγαροκτόνο από τον βούλγαρο Δημήτριο Τειχωνά.
Το 1394 αναφέρεται με αφορμή την έριδα ανάμεσα στη Νέα Μονή και τη Μονή Ακαπνίου Θεσσαλονίκης. Η Βολλάς, κτήμα της Ακαπνίου προσαρτήθηκε παράνομα στη Νέα Μονή. Μέχρι το 1401 η Βολλάς δεν είχε αποδοθεί, παρόλες τις επιστολές του Πατριάρχη Αντώνιου Δ προς τον ηγούμενο της Νεας Μονής Γαβριήλ.
Σήμερα σώζει δυστυχώς μόνο τμήματα του μεσοβυζαντινού κάστρου, στο κέντρο του σημερινού οικισμού. Δεν σώζονται ούτε οι βυζαντινοί ναοί της πόλεις. Μία βυζαντινή εικόνα του Αγίου Δημητρίου φέρει την επιγραφή Ο Αγιος Δημήτριος ο Νεαμονίτης, και υπομνηματίζει τη σχέση της Νέας Μονής Θεσσαλονίκης με τον Κολυνδρό. "
Αγίου Δημητρίου σήμερα κι εκτός από πολιούχος Θεσσαλονίκης,είναι και δικός μας.
Γιορτάζει λοιπόν ο Κολινδρός,αλλά και οι Κολινδρινοί όλης της γης.
Η Εκκλησία του Αγίου Δημητρίου θα είναι ασφυκτικά γεμάτη σήμερα και μικρά παιδιά θα καρφιτσώνουν στα πέτα των σακακιών των εκκλησιαζομένων,Ελληνικές σημαίες και θα κολλάνε αυτοκόλλητα με το σήμα του αιμοδοτικού συλλόγου μας "Άγιος Δημήτριος".
Αναφέρω για όσους δεν ξέρουν,πως ο Άγιος Δημήτριος είναι η εκκλησία του κοιμητηρίου Κολινδρού και έκτη συνολικά εντός οικισμού.
Τριήμερο αργίας έως και την 28η Οκτωβρίου,όπου αν προσθέσεις και Σαββατοκύριακο κάνεις ένα φθινοπωρινό πενθήμερο ιδανικό για μεγάλες ανάσες.
Το καλό είναι ότι βρέχει κι έχει ανάγκη η γη από νερό,αλλά το κακό είναι πως βρέχει πάρα πολύ στη γειτονιά μας,με αποτέλεσμα να έχουν προβλήματα πλημμυρών και καταστροφών περιουσιών,κάποιοι δήμοι της Πιερίας.
Υπάρχει κι ένας αγνοούμενος στη Βροντού κι αρκετές καταστροφές στη περιοχή.
Τα σχολεία παραμένουν κλειστά και η συγκοινωνία γίνεται με προβλήματα και μέσω Λιτοχώρου.
Κουράγιο κι υπομονή,εμείς εδώ είμαστε αν χρειαστεί.
Όσα χρόνια θυμάμαι το Κολινδρό,ποτέ δεν είχαμε σοβαρά και μεγάλα προβλήματα από θεομηνίες.
Υπήρχαν κατά καιρούς,μικρές ζημιές.
Πρέπει ο τόπος μας να επιλέχτηκε με σοφία και μεγάλη εμπειρία,από τους πρώτους αποίκους της,που δε ξέρω ακριβώς να σας πληροφορήσω πότε χρονολογικά έγινε.
Το μόνο που ξέρω είναι από τη ΚΖ' Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων και την κυρία
Έφη Πουλάκη - Παντερμαλή
12 - 06 - 2007:
"Νεολιθική εποχή:
Εγκατάσταση οργανωμένων κοινωνιών στις περιοχές Κολυνδρού, Κουντουριώτισας, Μακρύγιαλου, Πλαταμώνα, Σεβαστής."
Αναφέρεται για το 4000 προ χριστού περίπου,αλλά δεν είναι μάλλον η σημερινή μας τοποθεσία.
Ακολουθεί ένα μεγάλο κενό έως την Παλαιοχριστιανική εποχή,αλλά αργότερα έχουμε πιο συχνές αναφορές.
Στη συνέχεια με αφορμή την σημερινή γιορτή,παραθέτω σχετικές αναφορές,όπως τις βρήκα και τις διάβασα:
"Ο Κολυνδρός και η περιοχή του.
Ο Κολυνδρός είναι από τις σημαντικότερες βυζαντινές πόλεις της Πιερίας. Εμφανίστηκε στην ιστορία στις αρχές του 10ου αιώνα, έννατη στην τάξη [δέκατη, τον 11ο-12ο αι.] των επισκοπών που υπόκεινται στη μητρόπολη Λαρίσης. Εκτοτε δεν αναφέρεται ως επισκοπή. Το 1003 παραδόθηκε στον Βασίλειο Β Βουλγαροκτόνο από τον βούλγαρο Δημήτριο Τειχωνά.
Το 1394 αναφέρεται με αφορμή την έριδα ανάμεσα στη Νέα Μονή και τη Μονή Ακαπνίου Θεσσαλονίκης. Η Βολλάς, κτήμα της Ακαπνίου προσαρτήθηκε παράνομα στη Νέα Μονή. Μέχρι το 1401 η Βολλάς δεν είχε αποδοθεί, παρόλες τις επιστολές του Πατριάρχη Αντώνιου Δ προς τον ηγούμενο της Νεας Μονής Γαβριήλ.
Σήμερα σώζει δυστυχώς μόνο τμήματα του μεσοβυζαντινού κάστρου, στο κέντρο του σημερινού οικισμού. Δεν σώζονται ούτε οι βυζαντινοί ναοί της πόλεις. Μία βυζαντινή εικόνα του Αγίου Δημητρίου φέρει την επιγραφή Ο Αγιος Δημήτριος ο Νεαμονίτης, και υπομνηματίζει τη σχέση της Νέας Μονής Θεσσαλονίκης με τον Κολυνδρό. "
Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2009
Όταν βρεις τον εαυτό σου,θα βρεις και το θεό σου - Ψυχή,μετεμψύχωση
Γεια σας.
Μετά από τόσες μέρες απουσίας,γεμάτες με πολλή δουλειά και προβλήματα,είμαι πάλι κοντά σας,με νέα ανάρτηση.
Συλλυπητήρια καταρχάς,στην οικογένεια του Θωμά,που έφυγε νωρίς από τη ζωή και καλό παράδεισο στον ίδιο.
Παλιός μου γείτονας ήταν και ομοϊδεάτης μου,ως προς την ομάδα που υποστηρίζω.
Μπορεί να αρχίζω μακάβρια την σημερινή μου ανάρτηση,αλλά κι ο θάνατος μέρος της ζωής μας είναι,πρέπει να μη τον φοβόμαστε,να τον κοιτάμε κατάματα,ώσπου να έρθει και η δική μας σειρά να τον αντιμετωπίσουμε και να δούμε το αληθινό και πραγματικό αποτέλεσμα της μονομαχίας μας,μαζί του.
Δηλαδή το τι συμβαίνει,στη μετά θάνατο ζωή μας.
Μεταξύ σοβαρού κι αστείου,έχει δει κανείς σας,νεκρό να ξαναγυρνάει πίσω στη ζωή;
Όχι,αυτό σημαίνει πως περνάνε καλά όπου κι αν αναπαύονται ή τριγυρνάνε οι ψυχές τους και δε θέλουν να ξαναγυρίσουν.
Από τις λίγες μαρτυρίες - περιγραφές που κατά καιρούς άκουσα σε τηλεοπτικές εκπομπές,συγκράτησα,πως όταν πεθαίνουμε,η ψυχή μας ακολουθεί ένα άσπρο φως,τόσο λαμπερό κι εκθαμβωτικό,που της είναι πολύ δύσκολο να το αρνηθεί.
Και κάτι άλλο είναι πως η ψυχή ζυγίζει από 14 έως 21 γραμμάρια,κάτι που έγινε και ταινία αργότερα.
Οι προσωπικές μου εμπειρίες που ακόμα και τώρα με συγκλονίζουν όταν τις θυμάμαι,είναι όταν λίγο πριν πεθάνει ο μεγαλύτερος παππούς μου (ο Νάσος)- πατέρας του πατέρα μου - κι ενώ ήταν από εγκεφαλικό και δε γνώριζε κανέναν και τίποτα,ξαφνικά στη τελευταία αναλαμπή του που λέει κι ο λαός μας,καταλάβαμε - δίχως να μιλήσει - ότι μας αναγνώρισε όλους,ένα(το τελευταίο)δάκρυ έτρεξε στο μάγουλό του και σε λίγο ξεψύχησε.
Πάντα ανατριχιάζω με αυτήν την εικόνα,όταν το φέρνουν οι περιστάσεις να το θυμηθώ,που την ξαναείδα στον άλλον παππού μου (Θανάση),με παρόμοια αίτια θανάτου - πατέρα της μητέρας μου - αλλά αυτή τη φορά περίμενα με αγωνία πως θα συνέβαινε,ήθελα να το επιβεβαιώσω και τελικά οι προσδοκίες μου δικαιώθηκαν.
Κάτι που θυμάμαι από μικρό παιδί και για πάντα στη ζωή μου,είναι πως κάποια στιγμή,πολλά χρόνια πριν πεθάνει ο παππούς μου ο Νάσος κι ενώ το εγκεφαλικό μόλις είχε κάνει ελαφρά την εμφάνισή του,τον είδα να διαβάζει βιβλίο με θέμα τη μετεμψύχωση.
Δεν ήξερα τι σημαίνει αυτή η άγνωστη για μένα τότε λέξη,τον ρώτησα και μου εξήγησε για τη ψυχή που δε ξέρουμε που πάει μετά το θάνατο και τι κάνει.
Πάντως είναι μεγάλο το θέμα της μετεμψύχωσης,απασχολεί πολύ κόσμο,τους έλκει το άγνωστο και μυστήριο που τη καλύπτει και σίγουρα η θρησκεία μας έχει απαντήσεις.
Απαντήσεις που άλλους πείθουν κι άλλους όχι.
Το ότι δεν υπάρχουν από αλλού απαντήσεις τα εναποθέτουμε όπως πάντα,όλα στο θεό,με τη κρυφή ελπίδα όλων μας,κάποτε ο άνθρωπος να το ανακαλύψει κι αυτό,που για την ώρα φαντάζει αδύνατο.
Από μικρό μου έχει μείνει βαθιά χαραγμένη στο μυαλό και τη ψυχή μου,μία συμβουλή,που παντοτινά προσπαθώ να την ακολουθώ:
" Όταν βρεις τον εαυτό σου,θα βρεις και το θεό σου. "
Μετά από τόσες μέρες απουσίας,γεμάτες με πολλή δουλειά και προβλήματα,είμαι πάλι κοντά σας,με νέα ανάρτηση.
Συλλυπητήρια καταρχάς,στην οικογένεια του Θωμά,που έφυγε νωρίς από τη ζωή και καλό παράδεισο στον ίδιο.
Παλιός μου γείτονας ήταν και ομοϊδεάτης μου,ως προς την ομάδα που υποστηρίζω.
Μπορεί να αρχίζω μακάβρια την σημερινή μου ανάρτηση,αλλά κι ο θάνατος μέρος της ζωής μας είναι,πρέπει να μη τον φοβόμαστε,να τον κοιτάμε κατάματα,ώσπου να έρθει και η δική μας σειρά να τον αντιμετωπίσουμε και να δούμε το αληθινό και πραγματικό αποτέλεσμα της μονομαχίας μας,μαζί του.
Δηλαδή το τι συμβαίνει,στη μετά θάνατο ζωή μας.
Μεταξύ σοβαρού κι αστείου,έχει δει κανείς σας,νεκρό να ξαναγυρνάει πίσω στη ζωή;
Όχι,αυτό σημαίνει πως περνάνε καλά όπου κι αν αναπαύονται ή τριγυρνάνε οι ψυχές τους και δε θέλουν να ξαναγυρίσουν.
Από τις λίγες μαρτυρίες - περιγραφές που κατά καιρούς άκουσα σε τηλεοπτικές εκπομπές,συγκράτησα,πως όταν πεθαίνουμε,η ψυχή μας ακολουθεί ένα άσπρο φως,τόσο λαμπερό κι εκθαμβωτικό,που της είναι πολύ δύσκολο να το αρνηθεί.
Και κάτι άλλο είναι πως η ψυχή ζυγίζει από 14 έως 21 γραμμάρια,κάτι που έγινε και ταινία αργότερα.
Οι προσωπικές μου εμπειρίες που ακόμα και τώρα με συγκλονίζουν όταν τις θυμάμαι,είναι όταν λίγο πριν πεθάνει ο μεγαλύτερος παππούς μου (ο Νάσος)- πατέρας του πατέρα μου - κι ενώ ήταν από εγκεφαλικό και δε γνώριζε κανέναν και τίποτα,ξαφνικά στη τελευταία αναλαμπή του που λέει κι ο λαός μας,καταλάβαμε - δίχως να μιλήσει - ότι μας αναγνώρισε όλους,ένα(το τελευταίο)δάκρυ έτρεξε στο μάγουλό του και σε λίγο ξεψύχησε.
Πάντα ανατριχιάζω με αυτήν την εικόνα,όταν το φέρνουν οι περιστάσεις να το θυμηθώ,που την ξαναείδα στον άλλον παππού μου (Θανάση),με παρόμοια αίτια θανάτου - πατέρα της μητέρας μου - αλλά αυτή τη φορά περίμενα με αγωνία πως θα συνέβαινε,ήθελα να το επιβεβαιώσω και τελικά οι προσδοκίες μου δικαιώθηκαν.
Κάτι που θυμάμαι από μικρό παιδί και για πάντα στη ζωή μου,είναι πως κάποια στιγμή,πολλά χρόνια πριν πεθάνει ο παππούς μου ο Νάσος κι ενώ το εγκεφαλικό μόλις είχε κάνει ελαφρά την εμφάνισή του,τον είδα να διαβάζει βιβλίο με θέμα τη μετεμψύχωση.
Δεν ήξερα τι σημαίνει αυτή η άγνωστη για μένα τότε λέξη,τον ρώτησα και μου εξήγησε για τη ψυχή που δε ξέρουμε που πάει μετά το θάνατο και τι κάνει.
Πάντως είναι μεγάλο το θέμα της μετεμψύχωσης,απασχολεί πολύ κόσμο,τους έλκει το άγνωστο και μυστήριο που τη καλύπτει και σίγουρα η θρησκεία μας έχει απαντήσεις.
Απαντήσεις που άλλους πείθουν κι άλλους όχι.
Το ότι δεν υπάρχουν από αλλού απαντήσεις τα εναποθέτουμε όπως πάντα,όλα στο θεό,με τη κρυφή ελπίδα όλων μας,κάποτε ο άνθρωπος να το ανακαλύψει κι αυτό,που για την ώρα φαντάζει αδύνατο.
Από μικρό μου έχει μείνει βαθιά χαραγμένη στο μυαλό και τη ψυχή μου,μία συμβουλή,που παντοτινά προσπαθώ να την ακολουθώ:
" Όταν βρεις τον εαυτό σου,θα βρεις και το θεό σου. "
Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2009
Εκπαιδευτικό σύστημα Κολινδρού και πάσης Ελλάδος
Γεια σας.
Πολλές φορές ξεκινάω να γράψω δίχως να έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου.
Μόλις όμως γράφω τη λέξη "Γεια σας.",τότε αυτόματα κατεβαίνουν πολλά στο μυαλό μου και δυσκολεύομαι τι να πρωτοδιαλέξω για ανάρτηση.
Έτσι και σήμερα,ξεκινώ κι έχει ο θεός.
Από όλα όσα μου κατεβήκαν στο κεφάλι θα γράψω σήμερα γι αυτό.
Πρέπει να ξέρετε πως ότι γράφω δεν είναι - εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων - προσχεδιασμένο,είναι αυθόρμητο.
Κι όσο περνάει ο καιρός κι αποκτώ εμπειρίες,με τη συγγραφή μιας ανάρτησης,διαπιστώνω πόσο καλό μου κάνει και με ευχαριστεί σαν άνθρωπο.
Γυρνάω το μυαλό μου πίσω πριν λίγα χρόνια(πέντε,δέκα,δεκαπέντε,είκοσι...) και με θυμάμαι,- παρά το Αλτσχάιμερ που το βλέπω να πλησιάζει - μαθητή στο θρανίο,δίχως μπλε ποδιά όμως(είμαι νεότερος),να πασχίζει να βρει ελεύθερο θέμα για το μάθημα της έκθεσης.
Πόσο δύσκολο μου ήτανε.
Τώρα μετά από τόσα χρόνια,διαπιστώνω πως δεν είναι δα και τόσο δύσκολο.
Τέλος πάντων,περασμένα ναι,ξεχασμένα όχι.
Το μεγάλο μου γιο το Θωμά,που πάει στη Γ' Δημοτικού,από τώρα τον βάζω στο πειρασμό να κάνει το δικό του μπλοκ (ημερολόγιο μάλλον),σε μια παιδική εφαρμογή,για να εξοικειώνεται με την ιδέα του γραψίματος που θα τον βοηθήσει την κατάλληλη ώρα.
Έτσι πιστεύω,δε σημαίνει πως έχω δίκιο.
Ίδωμεν.
Θαυμάζω στα πιο πολλά μικρά παιδιά του Κολινδρού,την ευχέρεια στην έκφρασή τους,τη προφορική.
Δεν υπολείπονται παιδιών των πόλεων.
Και γι' αυτό το γεγονός πρέπει να συγχαρούμε τους νηπιαγωγούς και τους δασκάλους των παιδιών,αλλά και τους γονείς τους,για το ενδιαφέρον και τη σωστή παιδεία που τα παρέχουν.
Ευχαριστούμε πολύ λοιπόν τους νηπιαγωγούς(τις νηπιαγωγούς μάλλον) του Παιδικού Σταθμού Κολινδρού για τη σωστή υποδομή που παρέχουν στα παιδιά μας (είναι κάτι που θα φανεί αργότερα και το έχω δει).
Ευχαριστούμε πολύ τους (τις) νηπιαγωγούς των δύο νηπιαγωγείων Κολινδρού,για τη συνέχιση της υποδομής με προσθαφαιρέσεις στοιχείων στο χαρακτήρα των παιδιών μας,
όπως και τους δασκάλους των δύο δημοτικών σχολείων του Κολινδρού για την ολοκλήρωση αυτής της υποδομής.
Ενώ δεν με γεμίζει το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας μας(το θεωρώ ελαττωματικό),με χαρά διαπιστώνω πως έχουμε καλούς νέους εκπαιδευτικούς.
Είναι δηλαδή πολλά καλά γρανάζια μιας κακής μηχανής;
Δε στέκει αυτό,διότι θα δούλευε καλά η μηχανή.
Μάλλον έχουμε μια μηχανή με πολύ καλό περιτύλιγμα(εκπαιδευτικούς),
αλλά κακά γρανάζια(μηχανισμούς συστήματος).
Και η ζωή συνεχίζεται.
Πολλές φορές ξεκινάω να γράψω δίχως να έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου.
Μόλις όμως γράφω τη λέξη "Γεια σας.",τότε αυτόματα κατεβαίνουν πολλά στο μυαλό μου και δυσκολεύομαι τι να πρωτοδιαλέξω για ανάρτηση.
Έτσι και σήμερα,ξεκινώ κι έχει ο θεός.
Από όλα όσα μου κατεβήκαν στο κεφάλι θα γράψω σήμερα γι αυτό.
Πρέπει να ξέρετε πως ότι γράφω δεν είναι - εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων - προσχεδιασμένο,είναι αυθόρμητο.
Κι όσο περνάει ο καιρός κι αποκτώ εμπειρίες,με τη συγγραφή μιας ανάρτησης,διαπιστώνω πόσο καλό μου κάνει και με ευχαριστεί σαν άνθρωπο.
Γυρνάω το μυαλό μου πίσω πριν λίγα χρόνια(πέντε,δέκα,δεκαπέντε,είκοσι...) και με θυμάμαι,- παρά το Αλτσχάιμερ που το βλέπω να πλησιάζει - μαθητή στο θρανίο,δίχως μπλε ποδιά όμως(είμαι νεότερος),να πασχίζει να βρει ελεύθερο θέμα για το μάθημα της έκθεσης.
Πόσο δύσκολο μου ήτανε.
Τώρα μετά από τόσα χρόνια,διαπιστώνω πως δεν είναι δα και τόσο δύσκολο.
Τέλος πάντων,περασμένα ναι,ξεχασμένα όχι.
Το μεγάλο μου γιο το Θωμά,που πάει στη Γ' Δημοτικού,από τώρα τον βάζω στο πειρασμό να κάνει το δικό του μπλοκ (ημερολόγιο μάλλον),σε μια παιδική εφαρμογή,για να εξοικειώνεται με την ιδέα του γραψίματος που θα τον βοηθήσει την κατάλληλη ώρα.
Έτσι πιστεύω,δε σημαίνει πως έχω δίκιο.
Ίδωμεν.
Θαυμάζω στα πιο πολλά μικρά παιδιά του Κολινδρού,την ευχέρεια στην έκφρασή τους,τη προφορική.
Δεν υπολείπονται παιδιών των πόλεων.
Και γι' αυτό το γεγονός πρέπει να συγχαρούμε τους νηπιαγωγούς και τους δασκάλους των παιδιών,αλλά και τους γονείς τους,για το ενδιαφέρον και τη σωστή παιδεία που τα παρέχουν.
Ευχαριστούμε πολύ λοιπόν τους νηπιαγωγούς(τις νηπιαγωγούς μάλλον) του Παιδικού Σταθμού Κολινδρού για τη σωστή υποδομή που παρέχουν στα παιδιά μας (είναι κάτι που θα φανεί αργότερα και το έχω δει).
Ευχαριστούμε πολύ τους (τις) νηπιαγωγούς των δύο νηπιαγωγείων Κολινδρού,για τη συνέχιση της υποδομής με προσθαφαιρέσεις στοιχείων στο χαρακτήρα των παιδιών μας,
όπως και τους δασκάλους των δύο δημοτικών σχολείων του Κολινδρού για την ολοκλήρωση αυτής της υποδομής.
Ενώ δεν με γεμίζει το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας μας(το θεωρώ ελαττωματικό),με χαρά διαπιστώνω πως έχουμε καλούς νέους εκπαιδευτικούς.
Είναι δηλαδή πολλά καλά γρανάζια μιας κακής μηχανής;
Δε στέκει αυτό,διότι θα δούλευε καλά η μηχανή.
Μάλλον έχουμε μια μηχανή με πολύ καλό περιτύλιγμα(εκπαιδευτικούς),
αλλά κακά γρανάζια(μηχανισμούς συστήματος).
Και η ζωή συνεχίζεται.
Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2009
after διασκέδαση με προαστιακό
Γεια σας.
Περασμένες δύο μετά τα μεσάνυχτα Σαββατόβραδο και μέχρι πριν λίγα χρόνια,έως ότου παντρεύτηκα,τέτοιες ώρες αποφασίζαμε για τα after μαγαζιά της περιοχής μας.
Με δημοκρατικές πάντα διαδικασίες επιλέγαμε το μαγαζί που θα συνεχίζαμε τη διασκέδασή μας.
Από το ένα bar στο άλλο club πηγαίναμε,μέχρι να βγει ο ήλιος να ξημερώσει,να πάμε για πρωινό ύπνο.
Τότε όμως είχαμε πολύ κόσμο στο Κολινδρό,αλλά και στην ευρύτερη περιοχή μας.
Κι αν τύχαινε να ήμαστε στα μπουζούκια της Θεσσαλονίκης,είχαμε και πρωινό,που ήταν πατσάς ψιλοκομμένος για όσους τρώνε ή κάποιο άλλο κρεατικό για να έρθει το στομάχι στα ίσια του.
Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα ήταν πάντα η επιστροφή.
Πως να οδηγήσεις μετά από τόσο ξενύχτι και κούραση;
Πιο παλιά που δυστυχώς δεν υπήρχε το αλκοτέστ,οδηγούσες και ήξερες πως οι πιθανότητες να φτάσεις σπίτι σώος κι αβλαβής ήταν 50 - 50.
Ίσως και πολύ να λέω.
Τώρα μετά από τόσο καιρό που αναπολώ τα ωραία ξέγνοιαστα εκείνα χρόνια,αν μου πει κάποιος φίλος να ξεφύγω και πάλι προς κάποιο after μαγαζί,δε πρόκειται να πάω.
Από τη μια να πας και να μη πιεις είναι ξενέρωμα,από την άλλη να πας και να πιεις φοβάσαι το αλκοτέστ,οπότε και πάλι ξενερώνεις μόνο με την ιδέα ότι θα γίνει.
Πιστεύω πως μια καλή λύση θα ήταν να αξιοποιηθεί ο προαστιακός σιδηρόδρομος.
Δε θα με πείραζε να κατέβαινα σε πέντε λεπτά στο Αιγίνιο,να έπαιρνα το προαστιακό,να είμαι σε μισή ώρα Θεσσαλονίκη,να διασκέδαζα ως το πρωί,να ξαναπάρω το προαστιακό και να γυρίσω στο σπίτι μου όμορφα κι ωραία.
Αλλά δυστυχώς δεν έχει δρομολόγια αργά τη νύχτα.
Μόνο την ημέρα ανά μία με δύο ώρες περίπου εκατέρωθεν Θεσσαλονίκη - Λάρισα.
Δεν είναι λίγο αυτό,αλλά καλά είναι να εξελίσσεται η ζωή μας και να καλύπτονται πλήρως οι ανάγκες μας.
Εξάλλου όλα για τον άνθρωπο γίνονται.
Και τα καλά και τα πολύ καλά....
Παρόμοιο πρόβλημα αντιμετώπιζα και στην Αθήνα με το μετρό.
Να πας από νωρίς είχε άπειρους συρμούς,αλλά για να επιστρέψεις αργά το βράδυ δεν είχε από κάποια ώρα και μετά.
Οπότε έπαιρνες το ΤΑΧΙ με τη διπλή ταρίφα για να μετακινηθείς.
Κι άμα ήσουν μόνος ή δύο άτομα καλά,αν όμως ήσουνα με πιο πολλά άτομα δύσκολα θα έβρισκες,διότι δε σταματούσε εύκολα και με το δίκιο του ο ταξιτζής.
Άνθρωπος ήταν(και είναι) και φοβόταν τη νύχτα.
Δε ξέρω αν αυτό ισχύει ακόμα στη πρωτεύουσα.
Αν ναι,κακώς.
Στη Θεσσαλονίκη που κάνουν μετρό,ας το προσέξουν κι αυτό,μόλις έρθει η ώρα.
Το ότι παντρεύτηκα κι έχω τρία παιδιά και δε μπορώ να πηγαίνω στα μπουζούκια,δε σημαίνει ότι μετανιώνω.
Πρώτα τα παιδιά και η οικογένειά σου.
Όλα τα υπόλοιπα έπονται.
Εξάλλου όπως λέμε με τη γυναίκα μου,νέοι είμαστε ακόμα,σε λίγα χρόνια θα μεγαλώσουν τα μικρά μας,οπότε θα μπορούμε να ξαναπάμε πρώτα ο θεός,όπου θέλουμε.
Κι ελπίζω έως τότε,να μας έχουν βάλει νυχτερινά δρομολόγια για τον προαστιακό.
Περασμένες δύο μετά τα μεσάνυχτα Σαββατόβραδο και μέχρι πριν λίγα χρόνια,έως ότου παντρεύτηκα,τέτοιες ώρες αποφασίζαμε για τα after μαγαζιά της περιοχής μας.
Με δημοκρατικές πάντα διαδικασίες επιλέγαμε το μαγαζί που θα συνεχίζαμε τη διασκέδασή μας.
Από το ένα bar στο άλλο club πηγαίναμε,μέχρι να βγει ο ήλιος να ξημερώσει,να πάμε για πρωινό ύπνο.
Τότε όμως είχαμε πολύ κόσμο στο Κολινδρό,αλλά και στην ευρύτερη περιοχή μας.
Κι αν τύχαινε να ήμαστε στα μπουζούκια της Θεσσαλονίκης,είχαμε και πρωινό,που ήταν πατσάς ψιλοκομμένος για όσους τρώνε ή κάποιο άλλο κρεατικό για να έρθει το στομάχι στα ίσια του.
Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα ήταν πάντα η επιστροφή.
Πως να οδηγήσεις μετά από τόσο ξενύχτι και κούραση;
Πιο παλιά που δυστυχώς δεν υπήρχε το αλκοτέστ,οδηγούσες και ήξερες πως οι πιθανότητες να φτάσεις σπίτι σώος κι αβλαβής ήταν 50 - 50.
Ίσως και πολύ να λέω.
Τώρα μετά από τόσο καιρό που αναπολώ τα ωραία ξέγνοιαστα εκείνα χρόνια,αν μου πει κάποιος φίλος να ξεφύγω και πάλι προς κάποιο after μαγαζί,δε πρόκειται να πάω.
Από τη μια να πας και να μη πιεις είναι ξενέρωμα,από την άλλη να πας και να πιεις φοβάσαι το αλκοτέστ,οπότε και πάλι ξενερώνεις μόνο με την ιδέα ότι θα γίνει.
Πιστεύω πως μια καλή λύση θα ήταν να αξιοποιηθεί ο προαστιακός σιδηρόδρομος.
Δε θα με πείραζε να κατέβαινα σε πέντε λεπτά στο Αιγίνιο,να έπαιρνα το προαστιακό,να είμαι σε μισή ώρα Θεσσαλονίκη,να διασκέδαζα ως το πρωί,να ξαναπάρω το προαστιακό και να γυρίσω στο σπίτι μου όμορφα κι ωραία.
Αλλά δυστυχώς δεν έχει δρομολόγια αργά τη νύχτα.
Μόνο την ημέρα ανά μία με δύο ώρες περίπου εκατέρωθεν Θεσσαλονίκη - Λάρισα.
Δεν είναι λίγο αυτό,αλλά καλά είναι να εξελίσσεται η ζωή μας και να καλύπτονται πλήρως οι ανάγκες μας.
Εξάλλου όλα για τον άνθρωπο γίνονται.
Και τα καλά και τα πολύ καλά....
Παρόμοιο πρόβλημα αντιμετώπιζα και στην Αθήνα με το μετρό.
Να πας από νωρίς είχε άπειρους συρμούς,αλλά για να επιστρέψεις αργά το βράδυ δεν είχε από κάποια ώρα και μετά.
Οπότε έπαιρνες το ΤΑΧΙ με τη διπλή ταρίφα για να μετακινηθείς.
Κι άμα ήσουν μόνος ή δύο άτομα καλά,αν όμως ήσουνα με πιο πολλά άτομα δύσκολα θα έβρισκες,διότι δε σταματούσε εύκολα και με το δίκιο του ο ταξιτζής.
Άνθρωπος ήταν(και είναι) και φοβόταν τη νύχτα.
Δε ξέρω αν αυτό ισχύει ακόμα στη πρωτεύουσα.
Αν ναι,κακώς.
Στη Θεσσαλονίκη που κάνουν μετρό,ας το προσέξουν κι αυτό,μόλις έρθει η ώρα.
Το ότι παντρεύτηκα κι έχω τρία παιδιά και δε μπορώ να πηγαίνω στα μπουζούκια,δε σημαίνει ότι μετανιώνω.
Πρώτα τα παιδιά και η οικογένειά σου.
Όλα τα υπόλοιπα έπονται.
Εξάλλου όπως λέμε με τη γυναίκα μου,νέοι είμαστε ακόμα,σε λίγα χρόνια θα μεγαλώσουν τα μικρά μας,οπότε θα μπορούμε να ξαναπάμε πρώτα ο θεός,όπου θέλουμε.
Κι ελπίζω έως τότε,να μας έχουν βάλει νυχτερινά δρομολόγια για τον προαστιακό.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)