Όσα φέρνει η στιγμή δε τα φέρνει όλος ο χρόνος...

Γεια σας.
Ενώ χρησιμοποιώ πολλές φορές τη φράση "η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται" εντούτοις δε τη πολυπιστεύω.
Αντίθετα είμαι της άποψης ότι "όσα φέρνει η στιγμή δε τα φέρνει όλος ο χρόνος".
Γιατί τα λέω αυτά?
Διαβάστε στη συνέχεια...

Χθες το πρωί γύρω στις 11 πμ μου λένε τα παιδιά να πάμε για μπάνιο στη θάλασσα.
Συνήθως αν είναι να πάμε για μπάνιο,γύρω στις 9:30 πμ ξεκινάμε,ώστε να είμαστε κατά τις 10:00 πμ σε κάποιο μπητσόμπαρο της Νότιας Πιερίας και να βρω πάρκινκ με σκιά απαραιτήτως.
Το τραγουδάει εξάλλου με το δικό του χαρακτηριστικό τρόπο o Λουκιανός Κηλαηδόνης:

"Αν κοιμηθώ νωρίς, θα σηκωθώ νωρίς
θα ξεκινήσω νωρίς και θα παρκάρω νωρίς
Αν κοιμηθώ αργά, θα σηκωθώ αργά
κι όταν θα ψάχνω για θέση, θα ‘ναι’ αργά!"

Κάθομαι βλέπω το καιρό εδώ http://forecast.uoa.gr/gmap/ - σε ένα αξιόπιστο σάϊτ για προγνώσεις καιρού,που μου το έχει προτείνει ο φίλος μου Στέργιος - ζουμάροντας στη Πλάκα Λιτοχώρου για τις μεσημεριανές και τις πρώτες απογευματινές ώρες.
Έγραφε ότι θα ανέβει η θερμοκρασία γύρω στους 30 βαθμούς C με ηλιοφάνεια και συννεφιά κατά διαστήματα.
Ετοιμαζόμαστε τέλος πάντων και δώδεκα παρά έχω ήδη παρκάρει κάτω από σκιά στο Μύλο της Πλάκας.

Δεν είχε κόσμο...




Τα σκυλιά την είχαν καταβρεί,κάτω από τη σκιά των άδειων από κόσμο ομπρελών...


Ο ήλιος έλαμπε και ένα μονοθέσιο αεροπλανάκι(δε ξέρω πως λέγεται) έκανε την εμφάνισή του...


Βρήκα ευκαιρία να διαβάσω λίγο από το βιβλίο που μου έκανε δώρο ο φίλος μου ο Νίκος,ο πρόεδρος του Λούση και τον ευχαριστώ ιδιαίτερα γι' αυτό...


Η ώρα εν τω μεταξύ περνούσε και οι πωλητές άρχισαν να βγαίνουν στη πλαζ με τη πραμάτεια τους...


Ο κόσμος ήδη άρχισε να γεμίζει τη πλαζ,αλλά και τα πρώτα σύννεφα άρχισαν να εμφανίζονται..


Το αεροπλανάκι ξαναφάνηκε πάνω από τα κεφάλια μας...


Όπως κι ένα τζετ θαλάσσης μπροστά από ένα καραβάκι μάλλον...


Έπαιξαν τα παιδιά με τα κουβαδάκια τους...


Φάγαμε λουκουμάδες μη Κολινδρινούς...


Αλλά εδώ είναι ο Όλυμπος...


Κι ο καιρός αλλάζει απότομα,ακόμα και στο ύψος της θάλασσας...


Γι' αυτό σηκωθήκαμε να πάμε για φαγητό - είχε περάσει και η ώρα - στα "Βοτσαλάκια ή Βότσαλα" της Λεπτοκαριάς.
Ένα παραλιακό μαγαζί,με προσιτές τιμές και πολύ χορταστικές μερίδες.
Αφού φάγαμε και ήπιαμε γυρίσαμε στον Κολινδρό.
Όταν κοντεύαμε να φτάσουμε κι από τη στροφή του 71χλμ της Παλαιάς Εθνικής οδού Θεσσαλονίκης - Αθηνών προς το Καταχά,έβλεπα τα πλαϊνά χωράφια γεμάτα με πάρα πολύ νερό.
Όσο ανέβαινα προς τον Κολινδρό μετά τον Καταχά έβλεπα πιο λίγο νερό.
Κάπου στα μισά της διαδρομής Καταχά - Κολινδρός σταμάτησαν τα νερά κι άρχιζε η ξέρα.
Ένας έσκαβε το χωράφι με τους εργάτες του και λίγο πιο εκεί κάποιος άλλος φρέζαρε το κτήμα του.
Εν τω μεταξύ φτάνοντας στη τελευταία στροφή πριν το χωριό μας,είδα και πάλι κάτω στο δρόμο,νερά.
Φτάνοντας σπίτι,μαθαίνω ότι έριξε χαλάζι στο χωριό.
Άλλαξα ρούχα κι αυτοκίνητο και βγήκα να δω τα χωράφια.
Φτάνω και τι αντικρύζω?
Όλες τις καλλιέργειες στη περιοχή "Παλιάλωνο" Κολινδρού χαλαζοχτυπημένες...

Φυτά καπνού μετά από χαλάζι


Χωράφι με καπνοκαλλιέργεια και από πίσω στο βάθος κτήμα κερασιών και βερύκοκων χαλαζοχτυπημένα...


Έτσι λοιπόν τελείωνε δυσάρεστα, μια ευχάριστη στο ξεκίνημά της Κυριακή.
Γι' αυτό σας έγραψα στην αρχή ότι ασπάζομαι το σοφό γνωμικό:
"Όσα φέρνει η στιγμή δε τα φέρνει όλος ο χρόνος..."

Σημεία των καιρών

Γεια σας.
Πριν λίγες μέρες επιτέλους ξεπούλησαν όσοι Κολινδρινοί είχαν αδιάθετα καπνά και σιτάρια στις αποθήκες.
Ξεπούλησαν,διότι οι τιμές ήταν πολύ επιεικώς απαράδεκτες και μειωμένες.
Από τις πιο καταστροφικές χρονιές ήταν η περσινή και η επόμενη αναμένεται να είναι ακόμα πιο επώδυνη.
Παγκοσμιοποίηση θέλαμε, καλά να πάθουμε.
Μέσα σε όλα αυτά θα έχουμε αυτή την Κυριακή μάλλον, συνέλευση των μελών του Αγροτικού Συνεταιρισμού Κολινδρού,με βασικό θέμα την αναστολή λειτουργίας του.
Το προδιαγεγραμμένο τέλος του έφτασε.
Και η πιάτσα κατάφερε να στρέψει τον κόσμο εναντίον του,ώστε να οδηγηθεί σε οικονομικό μαρασμό.
Δεν υπάρχει ρευστότητα και δε μπορεί να ορθοποδήσει με τις υπάρχουσες συνθήκες.
Φυσικά και βαραίνουν πολλές ευθύνες τις εκάστοτε διοικήσεις,αλλά η κύρια ευθύνη πιστεύω πως είναι των αγροτών.
Πρώτον για τις διοικήσεις που εκλεγόταν και δεύτερον που τον απαξίωσαν,υποκύπτοντας στο ολίσθημα να μεταδίδουν με ταχύτητα φωτός τα κακώς κείμενα αντί να κάτσουν να τα συζητήσουν και να τα συμμορφώσουν.
Με τη πρώτη στραβή θύμιζαν τα μικρά παιδιά στο σχολείο που λένε:
- Κύριε κύριε ο Γιώργος με χτύπησε.
Κάρφωμα με τη μία.
Στην ουσία τη περιουσία τους πολεμούσαν,καθότι κομμάτι του ιδρώτα τους και μέτοχοι του Αγροτικού Συνεταιρισμού.
Μετά μιλάμε για συνεταιριστικό κίνημα!!!
Με τι καρδιά και με τι ψυχή?
Δεν είμαστε άξιοι για τέτοια κόλπα.
Θα έρθει η μέρα που αναγκαστικά θα στραφούμε εκεί,αλλά θα είναι πολύ αργά.
Ότι κάνεις χρόνια να χτίσεις,με κόπους στερήσεις και βάσανα,μπορείς να το γκρεμίσεις σε μια στιγμή.
Είναι το εύκολο.
Το δύσκολο είναι να το διατηρήσεις.
Έτσι κι ο Συνεταιρισμός μας.
Δεν ξέρω αν υπάρχει περίπτωση να σωθεί.
Θα το μάθω την Κυριακή.
Η τωρινή κατάσταση όμως είναι τραγική.
Το πιθανότερο είναι να ανασταλεί η λειτουργία του κι αυτό μια μέρα θα το πληρώσουμε ακριβά.
Όπως το πληρώνουμε ήδη με τα μεγάλα τραστ και σούπερ μάρκετ στις αγορές μας,αφού κάνουν ότι θέλουν στην αγορά καταφέρνοντας πάρα πολύ εύκολα να σβήσουν από το χάρτη τα μπακάλικα,που τους στεκόταν εμπόδια.
Τώρα τα μπακάλικα είναι δυσεύρετο είδος και τα μεγάλα μαγαζιά μαζεύουν το χρήμα καθημερινά με τα τσουβάλια για να το παίζουν στα χρηματιστήρια του Τόκιο και της Νέας Υόρκης,αλλά το μοιράζουν στους προμηθευτές τους σε βάθος χρόνου και με το σταγονόμετρο.
Τα κατάφεραν κι αυτοί εις βάρος μας.
Τσίμπησε ο κοσμάκης που πλήρωνε σίγουρα πιο ακριβά το λάδι στο μπακάλη ας υποθέσουμε,αλλά στα μεγάλα μαγαζιά πλήρωνε δεκάδες άλλα είδη πιο ακριβά και το λάδι φθηνότερο.
Φυσικά επηρεαζόμενος από τη πληθώρα και το μάρκετινγκ των προϊόντων,ποτέ δεν έφευγε μόνο με το λάδι.
Με γεμάτο το καρότσι έφευγε.
Και τους κάναμε μ' αυτό τον τρόπο μάγκες και κατά πολύ πλουσιότερους.
Κλείσαμε και το προσωπικό μας παντοπωλείο μη ψωνίζοντας από εκεί,συρρικνώσαμε και τον πληθυσμό μας.
Τι να κάνει ο μπακάλης και η οικογένειά του αν δεν έχει δουλειά στο χωριό?
Πώς θα ζήσουν?
Πηγαίνουν λοιπόν οι άνθρωποι όπου νομίζουν καλύτερα κι αφήνουν πίσω τους συντρίμμια.
Γιατί κάθε ένας Κολινδρινός θα πω,που φεύγει από το τόπο μας,είναι φανερή πλέον η απουσία του.
Μείναμε λίγοι και η διαφορά στη μονάδα είναι αισθητή και δεν περνάει απαρατήρητη.
Μου άρεσε που πριν λίγα χρόνια ακούγαμε για αποκέντρωση και τα λοιπά,αλλά το αντίθετο έγινε.
Υπάρχει όμως σοβαρή πλέον προϋπόθεση να ξαναγυρίσει ο κόσμος στα χωριά του,όχι από κρατικό σχεδιασμό,αλλά από σπόντα!!!
Πώς θα γίνει αυτό?
Πολύ απλά.
Η πολιτικοοικονομική κρίση θα οδηγήσει τους αστούς σε παρακμή,σε πείνα και εξαθλίωση.
Οπότε θα ισχύσει σε πολλούς το "σώσον εαυτό σωθήτω".
Όσοι έχουν σπίτια στα χωριά θα φύγουν για να ζήσουν καλύτερα και ασφαλέστερα.
Μπορεί χρήμα να μην υπάρχει,θα υπάρχει όμως ένας κήπος να σπείρεις κάτι για να φας ή ένα χωράφι με σιτάρι για ψωμί ή ένα χωράφι με ελιές για λάδι.
Θα μπορούν κάποιοι να έχουν και μερικά ζώα για τροφή.
Βλέπω να ξαναμαθαίνουμε παλιές ξεχασμένες τέχνες,όπως σφάχτης,γδάρτης.
Εξασφαλίζουν και μια σχετική ασφάλεια,αφού δε θα σε ορμάει για να σε σκοτώνει ο κάθε πεινασμένος για μερικά χρήματα όπως πολύ συχνά συμβαίνει σε πιο μεγάλες πόλεις.
Όσοι δεν θα έχουν κάπου να πάνε,δε ξέρω τι θα κάνουν,αλλά το σίγουρο είναι πως από το κράτος δε θα έχουν καμιά βοήθεια.
Μοιάζει με σενάριο επιστημονικής φαντασίας όλο αυτό?
Μοιάζει αλλά δεν απέχει πολύ από τη πραγματικότητα του μέλλοντος.
Θα το ονόμαζα καλύτερα "σημεία των καιρών".

Μπλοκ και μπλόκα

Γεια σας.
Μπλοκ και μπλόκα παντού,βλέπω τις τελευταίες μέρες.
Το μπλοκ είναι το μέσω έκφρασης συνήθως των απωθημένων,των γνώσεων και των προβληματισμών μας και
τα μπλόκα είναι συνήθως η ανάγκη να ακουστεί σε όλο το κόσμο το οικονομικό κραχ των περισσότερων αγροτών κι όχι της γεωργίας.
Δεν είναι παράλληλοι όροι,αν και όμοιοι στην όψη.
Η γνώμη μου για το αν πρέπει να γίνονται μπλόκα στους Ελληνικούς δρόμους,είναι αρνητική.
Πιστεύω πως θα ήταν καλύτερα να αποκλειόταν στα χερσαία σύνορα και στα λιμάνια της χώρας μας,φορτηγά νταλίκες ή κοντέινερ φορτωμένες με εισαγόμενα αγροτικά προϊόντα προς εγχώρια κατανάλωση.
Όλοι οι υπόλοιποι να περνάνε με μικρή για εκείνους ταλαιπωρία.
Με αυτό το τρόπο διαμαρτύρεσαι για το πρόβλημά σου,δεν ενοχλείς τους υπόλοιπους επαγγελματίες συμπατριώτες σου,κερδίζεις τον σεβασμό όλων και την εκτίμηση για τον αγώνα σου,δεν αφήνεις να εισαχθούν ξένα προϊόντα και να ρίχνουν τη τιμή των Ελληνικών,αλλά το κυριότερο δε θα υπάρχουν ξένα για να βαφτιστούν Ελληνικά.
Επίσης δε θα χρειάζεται μεγάλος όγκος τρακτέρ και έμψυχου υλικού να τα υποστηρίζει και θα μπορούσαν να κρατήσουν μακροχρόνια με πολλές βάρδιες των λίγων ατόμων,ώστε να μην είναι μονότονα και κουραστικά.
Θα μου πει κάποιος είναι νόμιμο να κλείνεις τα σύνορα?
Μήπως είναι νόμιμο να παρεμποδίζεις την κυκλοφορία,ιδίως τώρα που δεν υπάρχουν τα Τέμπη και οι επιλογές μετάβασης από και προς βόρεια και νότια Ελλάδα αχρηστεύονται?
Δύσκολο πάντως γενικά είναι να βρει κάποιος το δίκιο του και τη λύση στο πρόβλημά του.
Σάπιο και σαθρό το πολιτικό μας σύστημα,δεν έδωσε ποτέ του βιώσιμες λύσεις,παρά κάθε λίγο βούλωνε στόματα διάφορων κοινωνικών κι εργατικών τάξεων,μοιράζοντας μόνο χρήματα αντί ουσιαστικών λύσεων.
Το χρήμα από μόνο του έχει την ιδιότητα ως το μεγαλύτερο καταπραϋντικό,να γαληνεύει μάζες ή όχλους και στομάχια και να αποτρέπει νέες μαζικές συγκεντρώσεις ή πορείες με ασαφή κίνητρα και μη προκαθορισμένους στόχους.
Το λέει κι ένα τραγούδι:
"Για τα λεφτά τα κάνεις όλα"
Δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια.
Για το μέλλον κανείς δε νοιάζεται.
Μόνο για τις πρόσκαιρες απολαύσεις.
Με τα πρώτα ευρώ που θα πέσουν,όλες οι αντιστάσεις θα διαλυθούν,έως ότου τελειώσουν πάλι τα χρήματα και σε κανένα χρόνο θα κλιμακώνονται τα μπλόκα και οι πορείες ανά την Ελλάδα.

Το συνεταιρίζειν εστί φιλοσοφείν

Γεια σας.
Μόλις πριν από λίγο γύρισα από την καθιερωμένη έξοδο της Παρασκευής των 50 - 50 που σήμερα ήταν 100 - 0.
Μοναχός μου ήμουνα.
Οι υπόλοιποι βαρέθηκαν πια να έρχονται και μάλλον κουράστηκαν,εκτός λίγων δικαιολογημένων εξαιρέσεων.
Δικαιολογημένα βέβαια,οικογενειάρχες άνθρωποι είναι και η συστηματική έξοδος των Παρασκευών,προκαλεί προβλήματα και δυσλειτουργίες στις οικογένειές τους.
Δύσκολα μπορεί να κρατηθεί μια παράδοση λίγων μηνών,αν πρώτα δεν περάσει την ανάλογη δοκιμασία για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Γι αυτό και οι μεγάλες βιομηχανίες περνάνε τα λεγόμενα δυνατά κρας τεστ για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα,πριν βεβαιωθούν ότι τα προϊόντα τους είναι κατάλληλα προς πώληση.
Εμείς οι καημένοι,αυθόρμητα το καθιερώσαμε,ομαλά ένας ένας το εγκαταλείπουμε.
Καλά περάσαμε όμως όλο αυτό το διάστημα και δε μετάνιωσα ούτε στιγμή για τίποτα.
Με τα ποτά μας,τα μεζεδάκια μας,τις κουβέντες και τα απρόοπτά μας.
Προσωπικά δε θα ξαναπάω,αφού η θέλησή και η επιθυμία μου να παρευρίσκομαι,δε συμβαδίζει με των υπολοίπων.
Με αγγαρεία δεν εννοείται διασκέδαση.
Τώρα θα αλλάξω τις βραδινές συνήθειες της Παρασκευής και θα προσπαθήσω να ξαναγυρίσω τηλεθεατής σε μια συμπαθητική τηλεοπτική κι ανθρωπιστική,πολύχρονη,πετυχημένη εκπομπή της Αγγελικής Νικολούλη το πασίγνωστο "Φως στο τούνελ".
Δε ξέρω αν καταφέρω και τη δω,διότι τελευταία φορά,μου την είχε σπάσει με τη μυστικοπάθειά της.
Ίσως να συμβαίνει ακόμα το ίδιο.
Μπορεί οι συντελεστές της εκπομπής να θεωρούν απαραίτητη τη μυστικότητα που πρέπει να διατηρήθεί για την εξιχνίαση των εξαφανίσεων,αλλά εμένα σαν τηλεθεατή,μου τη δίνει αυτή η τακτική τους.
Άμα διαπιστώσω πως γίνονται τα ίδια θα αλλάξω κανάλι.
Πέρυσι είχε ένα ωραίο σήριαλ τέτοια μέρα το "Ευτυχισμένοι μαζί",με το Γιάννη Μπέζο,που τον θεωρώ μαζί με τον Πέτρο Φιλιππίδη και τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο τους τρεις μεγαλύτερους και καλύτερους κωμικούς ηθοποιούς της Ελλάδας τα τελευταία δέκα χρόνια.
Δε πέρασε από το μάτι μου τρέιλερ με το αναφερόμενο σήριαλ,αλλά ελπίζω να το δείχνει ακόμη.
Την άλλη Παρασκευή θα το διαπιστώσω.
Έκλεισε λοιπόν ένας κύκλος στη ζωή μου,θα ανοίξει όμως σίγουρα ένας άλλος.
Ποτέ δεν απογοητεύομαι και πάντα κοιτάω την επόμενη μέρα.
Η διάθεσή μου για τη ζωή θα συνεχιστεί έως ότου κάποια μέρα ο θεός μου πει τέλος,"τώρα θα κάνεις παρέα μαζί μου".
Τι θα του πεις του θεού τότε?
Όχι δε μπορώ?
Θα πέσει ο ουρανός να σε πλακώσει.
Θα υπακούσεις θέλοντας και μη.
Δε μιλώ μακάβρια,μη το εκλαμβάνεται έτσι,αλλά προσπαθώ να διασκεδάσω την αλήθεια.
Σας έχω ξαναπεί πως ο παππούς μου ο Νάσος διάβαζε για τη μετεμψύχωση.
Η ψυχή μπορεί ακόμα να μη ξέρω τι κάνει και που πάει,έχουμε χρόνια ακόμα να μάθουμε,αλλά τα γονίδια είναι γονίδια και διαιωνίζονται εις τους αιώνες,από γενιά σε γενιά με φυσιολογική μέθοδο κι εξέλιξη.
Κάπου θα πήρα κάτι από τον έναν παππού μου,κάπου κάτι από τον άλλον,και ούτω καθεξής.
Αλλάζω θέμα και θα ήθελα να ευχαριστήσω το φίλο μου το Νίκο,για την εξυπηρέτηση που μου έκανε χθες για αγροτική εργασία μου.
Καμιά φορά περνάει από το μυαλό μου ο προβληματισμός για το πως θα μπορέσουν να επιβιώσουν οι Έλληνες νέοι αγρότες και τι αποφάσεις θα πρέπει να πάρουν για να συνεχίσουν να ζουν στο τόπο που αγαπάνε.
Ενώ η γεωργία ποτέ δε θα σβήσει,γιατί ο άνθρωπος αιώνια θα τρέφεται,εντούτοις παρατηρούμε να αργοπεθαίνουν οι αγρότες.
Είναι οξύμωρο αυτό που μέχρι πριν λίγα χρόνια φάνταζε αδύνατο.
Έχει συρρικνωθεί τόσο πολύ ο αγροτικός πληθυσμός,που λες πως αυτό από μόνο του δε μπορεί να γίνει,αλλά χρειάζεται βοήθεια από γνώστες της αγροτοοικονομικής πολιτικής.
Βρωμάει η δουλειά κι αφήνουν τους μεγάλους αγροτοεπιχειρηματίες να γίνονται μεγαλύτεροι εις βάρος των ανίσχυρων αγροτών.
Θυμίζει έντονα την ιστορία των μπακάλικων,που είχαν να τα βάλουν με τα μεγάλα σούπερ μάρκετ.
Ανάγκασαν σε χρεωκοπία τους παντοπώληδες τα μεγάλα τραστ,για να δρουν αργότερα,ανεξέλεγκτα.
Ότι έγινε παλιά στο Καναδά,αλλά και σε άλλες χώρες σίγουρα.
Έτσι γίνεται και με τους αγρότες,μόνο που δημιουργεί το ίδιο το κράτος λίγους μεγαλοαγρότες,αντίπαλους των μικρών,για να μπορεί να τους μιλάει και να τους ελέγχει καλύτερα.
Τι να το κάνω αν στο Κολινδρό καταφέρουν πέντε άτομα κι αγοράσουν όλη τη γη?
Οι άλλοι τι θα κάνουν?
Πώς θα επιζήσουν?
Νομίζετε πώς έχουν τη διάθεση να αφήσουν την ποιοτική ζωή τους στο χωριό και να πάνε να επιζήσουν σε άθλιες και βρώμικες παραγκουπόλεις,με κλουβιά διαμερίσματα,αντί για ηλιόλουστα δροσερά κι ευάερα σπίτια?
Η ανάγκη τους διώχνει από το τόπο τους.
Εδώ κανείς δε πρόκειται να τους σκεφτεί και να τους βοηθήσει.
Αλλά κι αυτοί οι πέντε τι θα κάνουν μόνοι τους σε ένα ερειπωμένο τόπο?
Θα είναι σαν τα παιδιά κάποιων πλουσίων,που είναι μοναχοπαίδια,τα παρέχουν όλες τις ανέσεις - μέχρι και παιδικές χαρές ολόδικές τους τα κάνουν με όλα τα νέα φουσκωτά και τις πισίνες - αλλά μια δυο θα παίξουν και θα τα βαρεθούνε,αφού η ανθρώπινη παρέα δε μπορεί να συγκριθεί με κανενός άλλου είδους άψυχης συντροφιάς.
Οι γονείς τους όμως αμελούν ή αδυνατούν εκ των πραγμάτων να τα δώσουν αδέρφια ή φίλους να χαρούν τη πραγματική ζωή και τα αφήνουν μόνα τους με υποκατάστατά της.
Γι αυτό ξαναλέω πως η συγκεκριμένη τακτική δε βοηθά κανέναν τουλάχιστον στην Ελληνική επαρχία.
Πρέπει με οποιοδήποτε κόστος να μείνει η γη στους ανίσχυρους,για να μπορούν να επιβιώσουν οι άνθρωποι στο τόπο τους και να μην αναγκαστούν να μετοικήσουν για άλλες μεγάλες και ασφυκτικά γεμάτες από κόσμο πολιτείες.
Κάποιοι -για τον Κολινδρό αναφέρομαι που γνωρίζω - εκμεταλλεύτηκαν γνωριμίες και καταστάσεις κι εξασφάλισαν μεγάλες επιδοτήσεις.
Κάποιοι άλλοι όταν ο θεός(η Ε.Ο.Κ.) μοίραζε μυαλό(επιδοτήσεις),κοιμόταν επειδή κάποιοι επιτήδειοι τους υπνώτισαν κι όχι ότι δεν ξύπνησαν ή δεν ήθελαν να πάρουν.
Αυτά για ύπνο βαθύ και βαρύ τα ακούω βερεσέ,άλλα λόγια να αγαπιόμαστε.
Πάντα ένα πολιτικό κυβερνητικό σύστημα όταν θέλει να σε έχει του χεριού του,το πιο απλό που μπορεί να κάνει είναι να σε κρατάει υπνωτισμένο σε βαθύ ύπνο και να ταΐζει πέντε δέκα επιτήδειους για να ελέγχει τις καταστάσεις.
Κι όταν πετύχει το σκοπό του σε ξυπνάει και είσαι ξαφνικά στα χαμένα.
Τότε φωνάζεις,χτυπιέσαι κι ωρύεσαι,αλλά το πολύ πολύ να αλλάξεις μια κυβέρνηση για να ξεθυμάνεις.
Ο σκοπός όμως της τέως κυβέρνησης έχει πια επιτευχθεί.
Την έχει κάνει λαχείο με τις πολλές παράνομες δραστηριότητες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας καθυστερημένα.
Υπνωτισμένο σε κρατάει και με μια τηλεόραση,όταν αυτά που βλέπει ο τηλεθεατής είναι επιμελώς ελεγχόμενα και κατευθυνόμενα.
Ο Χίτλερ π.χ. έλεγχε το λαό του ρίχνοντας μια ουσία (φθόριο) στο πόσιμο νερό.
Μοιράστηκαν λοιπόν όπως μοιράστηκαν ανισομερώς οι επιδοτήσεις και κάποιοι πλούτισαν επιπλέον εις βάρος άλλων.
Γιατί αυτό στην ουσία έγινε.
Και μπορώ να αναπτύξω σχετικά παραδείγματα,αλλά όλο ξεφεύγω από το προκείμενο που είναι το τι θα γίνει,κάποια πρόταση κι ενδεχομένως λύση.
Επειδή σας κουράζω με όλα αυτά,αλλά τα θεωρώ όλα αλληλένδετα τελειώνω με μια πρόταση.
Να μαζευτούν όλοι οι μικροί αγρότες και να δημιουργήσουν μιας μορφής συνεταιρισμό,δίχως γραφεία,υπαλλήλους και χαρτούρα.
Μόνο με τα υπάρχοντα εργαλεία.
Απλά πράγματα.
Έχει κάποιος αγρότης,ένα μόνο τρακτέρ και δυσκολεύεται να ανοιχτεί και να αποδώσει?
Έχει και κάποιος άλλος ένα μόνο τρακτέρ και δυσκολεύεται το ίδιο?
Τι πιο λογικό να συνεταιρέψουν,να μοιραστούν τις εργασίες βάζοντας ο καθένας το τρακτέρ του,αναλαμβάνοντας ο καθένας μια εργασία αλλά για όλα τα χωράφια των εταίρων?
Εξοικονομάς έτσι καύσιμα και χρόνο,σε παίρνει να ανοιχθείς με επιπλέον καλλιέργειες κι εκτάσεις,αλλά και με διαλογητήρια και ψυγεία.
Θα μου πεις πώς και με ποιους όρους θα εισχωρήσουν οι εταίροι σ 'αυτήν την ομάδα?
Νομίζω αναλογικά με το υπάρχον κεφάλαιο.
ότι θα βάζει ο καθένας αυτό θα καρπώνεται.
Δε μπορεί ένας με τρακτέρ κι όλα τα παρελκόμενα να είναι το ίδιο με άλλον που βάζει μόνο το τρακτέρ του.
Ούτε με διαφορετική ιπποδύναμη τρακτέρ,δικαιούνται την ίδια απόδοση.
Επίσης δε μπορεί κάποιος με δέκα εκτάρια να είναι τι ίδιο με άλλον που έχει πέντε εκτάρια.
Αυτά είναι υποδεέστερα θέματα,όσον αφορά της πρωτεύουσας σημασίας που είναι να πειστεί ο μικρός παραγωγός,πως από μόνος του δε μπορεί να αντεπεξέλθει στη παγκοσμιοποίηση της αγοράς και να κλείσει τα αυτιά του στα διάφορα παπαγαλάκια που αποτρέπουν σε αυτής της μορφής συμμαχίες και για δικά τους συμφέροντα.
Δύσκολα όμως να πείσεις τον Έλληνα για οποιοδήποτε συνεταιρισμό,αφού είδε κι απόειδε τόσα χρόνια και με το δίκιο του.
Θα πειστεί μόνο όταν φτάσουμε στο σημείο μηδέν και θα είναι μονόδρομος.
Όταν θα τελειώσουν οριστικά οι επιδοτήσεις,όταν δε θα υπάρχουν χρήματα για άσκοπες σπατάλες,αλλά αναγκαστικές περικοπές,όταν θα τελειώνουν οι υδάτινοι πόροι,όταν οι μεγαλοαγρότες θα αγοράζουν με καταιγιστικούς ρυθμούς,κάθε σπιθαμή καλλιεργήσιμης γης,όταν θα αλλάξουν οι καλλιεργητικές μας συνήθειες,όταν θα χρειάζεται ανανέωση ο αγροτικός μηχανολογικός μας εξοπλισμός και άλλα που δε θυμάμαι τώρα.
Καλά όμως είναι να προλάβουμε όλα αυτά ,πριν μας προλάβουν,αν και ρεαλιστικά το βλέπω απίθανο έως αδύνατο να βγούμε πρώτοι.

Κεράσια για χρυσάφι

Γεια σας.
Ο Κολινδρός εκτός από τα σιτηρά και τον καπνό,φημίζεται και για τα πεντανόστιμα κεράσια του.
Αλλά οι τιμές των παραγωγών είναι δυσανάλογες της ποιότητάς τους.
Υπάρχει κάποιος Ισπανός που κυριολεκτικά θησαυρίζει ο άνθρωπος.
Σας παραθέτω ένα άρθρο από το βήμα,που διάβαζα την άνοιξη και συμπέρανα πως εμείς κοιμόμαστε όρθιοι.
Διαβάστε το και βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα:


"Πωλούν πρώιμα κεράσια προς 218 ευρώ το κιλό
Σάββατο 11 Απριλίου 2009
ΛΟΝΔΙΝΟ.

Ανάρπαστα γίνονται τα πρώτα κεράσια της χρονιάς τα οποία διατίθενται στο πολυκατάστημα Ηarrods του Λονδίνου προς 218 ευρώ το κιλό! Αυτή η πρώιμη ποικιλία κερασιών, που καλλιεργείται αποκλειστικά από τον 41χρονο Ισπανό Οσκαρ Ορτίθ και καρποφορεί κάθε Μάρτιο και Απρίλιο, μερικές εβδομάδες νωρίτερα από ό,τι οι συνήθεις ποικιλίες, απευθύνεται στους εύπορους, αλλά και ανυπόμονους λάτρεις του δημοφιλούς φρούτου, οι οποίοι δεν διστάζουν να πληρώσουν την τσουχτερή τιμή του για να το γευθούν. Αν και κάθε κεράσι κοστίζει περισσότερα από 3 ευρώ, οι υπεύθυνοι του Ηarrods είδαν την πρώτη παρτίδα να εξαφανίζεται μέσα σε 24 ώρες. Έκτοτε τα ράφια με τα «πολύτιμα» κεράσια αδειάζουν με αμείωτο ρυθμό."

Εμείς πολεμάμε με σφεντόνες κι άλλοι με πυραύλους.
Μπράβο του μάγκα του Ισπανού πάντως.