Πολίτες Α' και Β' κατηγορίας

Γεια σας.
Τι σας έγραφα πριν λίγες μέρες και συγκεκριμένα το Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2009 και στην ανάρτηση με τίτλο " ο στρατός" για πολίτες Α' και Β' κατηγορίας;
Ώσπου να στεγνώσει το μελάνι έπεσαν οι μάσκες για μια ακόμα φορά.
Διαβάστε τι έγινε με την εκδότρια της Ελευθεροτυπίας την κυρία Μάνια Τεγοπούλου, η οποία συνελήφθη τα ξημερώματα, αφού πρωταγωνίστησε σε έντονο επεισόδιο με την Αστυνομία,όπως το διάβασα στο www.zougla.gr:


"Η Μάνια Τεγοπούλου, η οποία επέστρεφε από πάρτι σε γνωστό κέντρο διασκέδασης επί της Κηφισίας, πέρασε με κόκκινο τα φανάρια της Πανόρμου και αστυνομικοί, αφού την σταμάτησαν, της ζήτησαν να κατέβει ώστε να υποβληθεί στους νόμιμους ελέγχους.

Η εκδότρια αρνήθηκε να αποβιβαστεί από το αυτοκίνητο, κλώτσησε και έβρισε τους αστυνομικούς, και προφανώς βρισκόταν σε ανεξέλεγκτη κατάσταση λόγω μέθης. Επίσης, αρνήθηκε και να υποβληθεί σε αλκοτέστ. Τέσσερα περιπολικά χρειάστηκαν για να ακινητοποιήσουν το όχημά της.

Η εκδότρια καθ' όλη την διάρκεια του πρωτοφανούς επεισοδίου τηλεφωνούσε σε πολιτικούς παράγοντες, αλλά και στον δικηγόρο θείο της. Κινητοποιήθηκε ολόκληρο το σύστημα και τελικά συνελήφθη και κρατήθηκε, ώστε να οδηγηθεί το πρωί της Παρασκευής στο Αυτόφωρο.


Αν και οι κατηγορίες που την βάρυναν ήταν πολλές και εξαιρετικά σοβαρές (όπως αντίσταση κατά της Αρχής, εξύβριση, απείθεια, άρνηση να υποβληθεί σε αλκοτέστ, οδήγηση σε κατάσταση μέθης, παραβίαση ερυθρού σήματος), η Μάνια Τεγοπούλου οδηγείται στον εισαγγελέα μόνον με την κατηγορία της παράβασης των άρθρων 42 και 44 του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, κατηγορία σχετικά ασήμαντη μπροστά στα αδικήματα στα οποία υπέπεσε.

Σύμφωνα με άριστα πληροφορημένους κύκλους, η διαμόρφωση της τελικής κατηγορίας κατά της θυγατέρας του Κίτσου Τεγόπουλου και συνιδιοκτήτριας της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία», κατόπιν παρεμβάσεων και άνωθεν εντολών που δόθηκαν από πολιτικούς παράγοντες, τελικά οδηγείται στο Αυτόφωρο με την κατά το δυνατόν ελαφρότερη κατηγορία.

Είναι προφανές πως κάθε άλλος μέσος πολίτης αυτής της χώρας θα αντιμετώπιζε το σύνολο των κατηγοριών και θα καταδικαζόταν με όλη την δυνατή αυστηρότητα, χωρίς να του αναγνωριστούν ελαφρυντικά και χωρίς να παρέμβει το όποιο σύστημα προστασίας προσωπικοτήτων VIP, όπως είναι η Μάνια Τεγοπούλου."

-------------------------------------------------------------------------------------

Ο τίτλος της εφημερίδας της,συνάδει με τη συμπεριφορά της,δε νομίζετε;
Προκαλείτε με τη συμπεριφορά σας κυρία Μάνια Τεγοπούλου.
Τώρα θα βγουν οι δικηγόροι της και θα πουν το ποίημα να κατηγορήσουν τους αστυνομικούς για απρεπή συμπεριφορά στη πελάτισσά τους, ή ότι δεν ήπιε αλλά της έδωσαν να πιει και άλλα τέτοια ψεύτικα κι αηδιαστικά επιχειρήματα,με πολύ μπλα μπλα.
Τόσα χρόνια τα μάθαμε απέξω κι ανακατωτά.
Τα ξέρετε κι εσείς ότι αυτά γίνονται κατά κόρον,αλλά όπως εγώ,έτσι κι εσείς,αδιαφορούμε,διότι εκ των προτέρων γνωρίζουμε πως δε θα βγάλουμε άκρη σκαλίζοντας τέτοια φαινόμενα.
Ίσα ίσα που μπορεί να βρούμε και το μπελά μας.
Έτσι σκεφτόμαστε κι όχι άδικα.
Πως θα γίνει όμως;
Η απραγία μας,θα μας αφήνει συνεχώς στην υποδεέστερη κατηγορία πολιτών,με αποτέλεσμα την άνιση κι όχι δίκαιη και ισόνομη μεταχείριση,που θα 'πρεπε να έχει μια δημοκρατική κι ελεύθερη χώρα σαν την Ελλάδα.
Μήπως ζυγώνει η στιγμή που θα μας βρουν μπροστά τους οι τυχάρπαστοι;
Δε πάει άλλο,δεν έχουμε άλλη υπομονή,διότι την αναλώσαμε μάταια σε τέτοιου είδους ιστορίες και καταστάσεις και κάποια μέρα σύντομα,θα δουν τον άλλο εαυτό μας.
Να μη πω πιο μεγάλη κουβέντα,αλλά κάποια μέρα θα τους πάρουμε με τις κλωτσιές και δε θα ξέρουν που να κρυφτούν.
Εξάλλου καλύτερα να σε φοβούνται,παρά να σε σέβονται.
Και κάποιοι Κολινδρινοί να τα ακούνε αυτά....

Η άλλη όψη της εξέγερσης του Πολυτεχνείου

Γεια σας.
Άσχετο,αλλά φίλος με είπε σήμερα το απόγευμα,για τη παράνομη σχέση που έχει συγχωριανός μας με εκτός χωριού άγνωστη κοπέλα κι έπεσα από τα σύννεφα.
Τον ξέρω τον άνθρωπο,πολύ καλό παιδί,με αγαπημένη οικογένεια και πρόσωπο στη μικρή κοινωνία και στην εκκλησία του τόπου μας.
Δε πήγαινε το μυαλό μου γι 'αυτόν τον άνθρωπο.
Τον θεωρώ πρότυπο οικογενειάρχη.
Θα μου πείτε εν έτη 2009 και τη μέρα της επετείου του Πολυτεχνείου,γράφεις για ένα κουτσομπολίστικο,σύγχρονο και σύνηθες τέτοιο κοινωνικό περιστατικό?
Δε θέλω να γράφω για κουτσομπολιά,ούτε το εκλαμβάνω έτσι,αλλά με προβληματίζει ως γεγονός,διότι υποβαθμίζει από μόνο του την έννοια της οικογένειας και αν θέλετε πιο βαθιά τα ιδεώδη για τα οποία κάποιοι κάποτε αγωνίστηκαν έμμεσα.
Αν και λίγο άσχετο με τη μέρα,νομίζω οι αγωνιστές του Πολυτεχνείου, είχαν στο ρομαντικό και νεανικό μυαλό τους,μια οικογένεια αγαπημένη και με εφόδια να παρέχει στα παιδιά της,παιδεία μόρφωση,αλληλεγγύη και πρωτίστως σωστά πρότυπα.
Θέλω να πιστεύω - χωρίς να μπορώ να μπω στο μυαλό τους - ότι με αυτό κατά νου,αγωνίστηκαν για μια καλύτερη παιδεία κι ελευθερία.
Κάποιοι από αυτόν τον αγώνα,έπεσαν νεκροί,κάποιους τους κακομεταχειρίστηκαν σε φυλακές,κάποιοι πόνεσαν για πολλά,το αποτέλεσμα όμως 36 χρόνια μετά τους δικαιώνει?
Προσωπική μου εκτίμηση είναι πως πέρασε και δεν ακούμπησε.
Καταρχάς η 17 Νοέμβρη,τη νεότερη γενιά την ενδιαφέρει ως μέρα που δε θα κάνουν μάθημα.
Μέρα για καφέ.
Τη λίγο μεγαλύτερη γενιά της μπαίνει στο μάτι,διότι τέτοια μέρα μπορεί να κάνει δολιοφθορές σε δημόσιες περιουσίες,αλλά έχει και τα πιο πολλά παιδιά της που νιώθουν την ημέρα πραγματικά και δείχνουν κατανόηση στους αγωνιστές.
Τη δική μου γενιά την ψιλοακουμπάει,διότι το έμαθε αργά και δεν ξέρει αν πρέπει ή δεν πρέπει να τιμάτε.
Την αμέσως επόμενη γενιά ενώ την αγγίζει βαθιά γιατί ήταν και η άμεσα πρωταγωνίστρια,στη πράξη παρατήρησα,πως ήταν η πρώτη που λάκισε από τα αγωνιστικά ιδεώδη κατά τη συντριπτική της πλειοψηφία.
Υπάρχουν όμως κάποιοι που κρατάνε ψηλά τη σημαία,αλλά είναι ελάχιστοι κι απόμειναν μόνοι.
Για την επόμενη γενιά δε το συζητάμε καν ότι την απασχολεί.
Κι αν την απασχολεί λίγο,γίνεται προς την αντίθετη πλευρά του καταπατητή.
Αυτή είναι η πραγματικότητα και δε μου λέει τίποτα ότι τέτοια μέρα μιλάνε όλοι οι πολιτικοί και γίνονται εκδηλώσεις στο Πανελλήνιο για το θεαθήναι.
Σίγουρα λάθος δρόμο έχουμε πάρει,τα ΜΜΕ παίζουν κι αυτά το δικό τους ρόλο με τον κιτρινισμό που εντέχνως προωθούν συνεχώς κι ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις και μεγάλα συμφέροντα.
Η επιστροφή στα κεκτημένα του λαού,δείχνει όνειρο απατηλό.
Οι ίδιοι οι επιζώντες πρωταγωνιστές και μη,της εξέγερσης,ακολούθησαν άλλο δρόμο και δεν δείχνουν διάθεση να επανέλθουν σε παλιά τίμια και ρομαντικά μονοπάτια.
Οπότε δίκιο έχουν και οι μαθητές που πάνε μαζικά για καφέ τέτοια μέρα,αλλά από μόνοι τους εκεί που θα πίνουν το καφεδάκι τους ας λησμονούν κάποιους που γι 'αυτό που κάνουν εκείνη την ώρα,κάποιοι ήταν υπεύθυνοι και τιμωρήθηκαν με το να πίνουν το καφέ τους νέοι,παρέα με τον Άγιο Πέτρο.

Antonio de Nigris

Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια του Ντε Νίγκρις,ποδοσφαιριστή της ΑΕΛ,ο οποίος πέθανε σήμερα τα ξημερώματα από καρδιοαναπνευστική δυσλειτουργία του οργανισμού του.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάζει.
Όταν έχεις τέτοια γεγονότα θανάτων νέων ανθρώπων,όλα τα άλλα σου φαίνονται τόσο μάταια που κυριολεκτικά περισσεύουν.
Και ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής πάνω από όλα ήταν ένας Μεξικανός μετανάστης στη πατρίδα μας με την οικογένειά του,που ήρθε να βγάλει το ψωμί του παίζοντας στην πολύ καλή και ιστορική ομάδα της Λάρισας,του όμορου ομώνυμου νομού.

Ο στρατός

Γεια σας.
Μέσα στην εβδομάδα που μας πέρασε,είχαμε τη κατάταξη νέων του Κολινδρού στη μαμά πατρίδα,δηλαδή στο στρατό.
Καλή θητεία και γρήγορα καλοί πολίτες.
Ήρθε η σειρά τους να υπηρετήσουν τους εννιά μήνες θητείας,όπως κάποτε πήγε και η δική μου σειρά (203),να κάνει τότε το δεκαοχτάμηνο.
Οι μισοί μήνες θητείας είναι τώρα.
Όταν πήγα στο Μαυροδένδρι Κοζάνης στο 523 Τ.Π. να παρουσιαστώ για τη θητεία μου,θυμάμαι πως για να μπω μέσα και να παρουσιαστώ μαζί με έναν ξάδερφο και φίλο μου,κάτσαμε όλη μέρα σε ένα τοπικό καφενείο πίνοντας ρετσίνες και τρώγοντας σουβλάκια,λες και θα ήταν η τελευταία μέρα ζωής του πλανήτη.
Τόσο μυαλό είχαμε τότε.
Το μόνο καλό ήταν πως επειδή ήταν 21 Νοεμβρίου πήγαμε νύχτα μέσα,φτιαγμένοι από το ποτό και μόλις παραλάβαμε αμέσως πήγαμε στο 3ο λόχο και στη 4η διμοιρία για ύπνο,όπου μας έβαλε κάποιος άγνωστος γραφέας της σειράς μου,αλλά κατά μια μέρα παλιότερος ο μετέπειτα κουμπάρος μου και δικηγόρος Λάζαρος.
Τι μεγάλο ρόλο παίζει στο στρατό,η μια μέρα παλαιότητας!!!
Εντύπωση με έκανε το πρώτο πρωινό ξύπνημα στο στρατό,με φωνές και πανικό.
Μετά όλα πήραν το δρόμο τους.
Έκανα όπως όλοι μας βέβαια στη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας μας,πολύ καλούς φίλους,που έως τώρα τα λέμε με αρκετούς από αυτούς και κάποιοι με διαβάζουν.
(Γεια σου σου Στέλιο,τη καλημέρα μου στη Καλλιθέα Χαλκιδικής).
Το βασικότερο όμως που συγκράτησα από το στρατό,είναι πως είδα μια μικρογραφία της ζωής μας,σε μικρό χρονικό διάστημα.
Κι αυτό έχει να κάνει με τους πολυάριθμους άγνωστους ανθρώπους,που συναναστρέφεται για λίγους μήνες και τη μεγάλη και δύσκολη προσπάθεια που καταβάλει ο καθένας μας,αλλά και την ικανότητα να ενταχθεί και να "επιβιώσει" σε αυτό το νέο στυλ και τρόπο ζωής.
Οι πιο πολλοί φυσικά τα καταφέρνουν περνούν αλώβητοι κι ατσαλάκωτοι ψυχολογικά από αυτή τη δοκιμασία,υπάρχουν όμως και κάποιοι που δε μπόρεσαν ποτέ να εντρυφήσουν σ' αυτή.
Λίγοι ευτυχώς.
Είχα ένα γνωστό της σειράς μου - πολύ κλειστό χαραχτήρα,τον Αλέξανδρο,από το ίδιο νομό - που μετά από κάποια άδεια που πήραμε,δε ξαναγύρισε ποτέ του.
Αυτό δεν έγινε στο κέντρο νομίζω,αλλά στη μονάδα,στον Έβρο.
Τον βρήκαν μετά από πολύ καιρό νεκρό σε μια πλαγιά του Ολύμπου σε αποσύνθεση.
Σπάνια περίπτωση όμως.
Αυτά τα παιδιά χρίζουν μεγάλης προσοχής για τις απρόβλεπτες αποφάσεις τους,αλλά και το απροσάρμοστο του χαραχτήρα τους.
Υπάρχουν και κάποιοι όμως που δίχως να έχουν,επικαλούνται ψυχολογικά προβλήματα για να μην υπηρετήσουν.
Συμβαίνουν κι αυτά σε μια δημοκρατική χώρα όπως η Ελλάδα,που ο πάσα ένας δεν είναι υπόλογος των πράξεών του,παρά μόνο οι άσημοι και οι χωρίς "βύσμα" δεύτερης κατηγορίας πολίτες της.
Μια που ανέφερα για "βύσμα",λέξη που στο στρατό πουλάει πολύ,να αναφέρω πως το μεγαλύτερο στήριγμά σου στο στρατό αλλά κι εκτενέστερα στη ζωή μας,είναι πάντα οι πραγματικοί φίλοι σου.
Αν είσαι παιδί πρώτης κατηγορίας πολίτη,θα έχεις άλλη μεταχείριση,με αυτόν που είναι παιδί υποδεέστερης κατηγορίας.
Αν όμως έχεις φίλους αληθινούς,ανεξαρτήτως κατηγορίας πολιτών,διότι στη φιλία δε μετράνε,θα έχεις πάντα ένα ακλόνητο στήριγμα.
Το γράφω αυτό γιατί πολύ καλός μου φίλος λοχίας στο στρατό ο Γιώργος,σειρά μου και σαν και μένα έφεδρος υπαξιωματικός,παραιτήθηκε από τη επιλογή του σιτιστή της λέσχης των αξιωματικών και παρότρυνε το διοικητή της μονάδος στον Έβρο να βάλει εμένα στη θέση του,όπως κι έγινε,αν και ήμουν δεκανέας(εν μέσω άλλων υποψηφίων λοχιών),βαθμός που δυσκόλευε πολύ την επιλογή μου.
Αλλά με τη βοήθεια του Γιώργου του λοχία και κανενός άλλου,πήγα εγώ και σταμάτησε ο στρατός για μένα από εκείνη την ώρα και μετά.
(Γεια σου Γιώργο,θα έρθω για καφέ).
Τώρα μετά από τόσα χρόνια,όταν τα θυμάμαι χαμογελάω τις πιο πολλές φορές,αλλά όπως σε πολλούς,έτσι και σε μένα αρέσει να μιλάω γι' αυτές τις εμπειρίες μου,όταν είμαστε ανδροπαρέα.

Κεράσια για χρυσάφι

Γεια σας.
Ο Κολινδρός εκτός από τα σιτηρά και τον καπνό,φημίζεται και για τα πεντανόστιμα κεράσια του.
Αλλά οι τιμές των παραγωγών είναι δυσανάλογες της ποιότητάς τους.
Υπάρχει κάποιος Ισπανός που κυριολεκτικά θησαυρίζει ο άνθρωπος.
Σας παραθέτω ένα άρθρο από το βήμα,που διάβαζα την άνοιξη και συμπέρανα πως εμείς κοιμόμαστε όρθιοι.
Διαβάστε το και βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα:


"Πωλούν πρώιμα κεράσια προς 218 ευρώ το κιλό
Σάββατο 11 Απριλίου 2009
ΛΟΝΔΙΝΟ.

Ανάρπαστα γίνονται τα πρώτα κεράσια της χρονιάς τα οποία διατίθενται στο πολυκατάστημα Ηarrods του Λονδίνου προς 218 ευρώ το κιλό! Αυτή η πρώιμη ποικιλία κερασιών, που καλλιεργείται αποκλειστικά από τον 41χρονο Ισπανό Οσκαρ Ορτίθ και καρποφορεί κάθε Μάρτιο και Απρίλιο, μερικές εβδομάδες νωρίτερα από ό,τι οι συνήθεις ποικιλίες, απευθύνεται στους εύπορους, αλλά και ανυπόμονους λάτρεις του δημοφιλούς φρούτου, οι οποίοι δεν διστάζουν να πληρώσουν την τσουχτερή τιμή του για να το γευθούν. Αν και κάθε κεράσι κοστίζει περισσότερα από 3 ευρώ, οι υπεύθυνοι του Ηarrods είδαν την πρώτη παρτίδα να εξαφανίζεται μέσα σε 24 ώρες. Έκτοτε τα ράφια με τα «πολύτιμα» κεράσια αδειάζουν με αμείωτο ρυθμό."

Εμείς πολεμάμε με σφεντόνες κι άλλοι με πυραύλους.
Μπράβο του μάγκα του Ισπανού πάντως.

Ας πρόσεχα

Γεια σας.
Οφείλω μια δημόσια συγγνώμη στην Έφη Μουργελά συντάκτρια του σάιτ ΕΜΜΕΙΣ,διότι δίχως την άδειά της ανάρτησα την εργασία της για το τείχος του Βερολίνου στο μπλοκ μου.
Και δεν είναι μόνο αυτό,αλλά δεν έγραψα και το όνομά της.
Έγραψα μόνο για μια φοιτήτρια.
Το κατάργησα ήδη το επίμαχο θέμα,αλλά τι να το κάνεις;
Η ζημιά έγινε.
Άλλη φορά οφείλω να είμαι πιο προσεχτικός.
Ελπίζω η Έφη να με συγχωρέσει.
Και ήταν τόσο ωραία η εργασία της!!!

Το χάσαμε το κορμί πατριώτη!!!!

Γεια σας.
Περιττό να αναφέρω πως βρέχει και στον Κολινδρό,εφόσον βρέχει σε όλη την Ελλάδα.
Απλώς το αναφέρω για τους εκτός συνόρων Κολινρινούς.
Ώρες ώρες σκέφτομαι τι άμεση πληροφόρηση μας παρέχει το ίντερνετ και πόσο χρήσιμο εργαλείο είναι εάν το χρησιμοποιούμε ορθά.
Τα έχω ξαναγράψει αυτά όμως και δε σας ξανακουράζω.
Είμαστε περίπου 45 μέρες πριν τα Χριστούγεννα κι άρχισαν δειλά δειλά οι πρώτοι στολισμοί των εορτών,αλλά και η μυρωδιά τους.
Οι βροχές βέβαια δε συνθέτουν προεόρτιο κλίμα,αλλά κλίμα σπαρμού των σιτηρών που καλλιεργούνται κατά εκατοντάδες εκτάρια στο Κολινδρό με μεσαίες στρεμματικές αποδόσεις όμως.
Μια ημιορεινή περιοχή δε μπορεί να είναι πλούσια σε άρδευση κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα την μειωμένη παραγωγή τους.
Ένα μεγάλο πρόβλημα με το Κολινδρό είναι πως αν και είμαστε ημιορεινή περιοχή,δεν δικαιούμαστε μεγάλα χρηματικά κονδύλια παράλληλων Ελληνικών ορεινών περιοχών,από Ευρωπαϊκά κοινοτικά προγράμματα,για τον απλούστατο λόγο πως μας χαρακτήρισαν πριν κάποια χρόνια πεδινή περιοχή.
Αυτό έγινε - σύμφωνα με τις δικές μου πληροφορίες - διότι πριν πολλά χρόνια δημιουργήθηκε ομαδικός οπωρώνας ροδακίνων στο Κολινδρό και κρίθηκε αναγκαία ο χαρακτηρισμός του ως πεδινός για να επωφεληθούν κάποια προνόμια οι τότε αγρότες.
Μέσα σε όλα αυτά και με τις τότε ρυθμίσεις,κάποιοι λίγοι εμπνεύστηκαν και όλοι μαζί φτιάξαμε την περίφημη και πασίγνωστη κονσερβοποιεία "ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΚΟΛΙΝΔΡΟΥ ΑΕ".
Μεγάλη μονάδα,με άριστα ποιοτικά χαρακτηριστικά,υψηλές δυνατότητες απορρόφησης νωπών φρούτων(ροδάκινα,βερίκοκα,αχλάδια),πολυδύναμο εποχιακό εργατικό δυναμικό,ήταν τότε το καμάρι της περιοχής μας.
Εργοστάσιο συνεταιριστικό με πολλαπλά τοπικά οφέλη.
Στήριξε την οικονομία του τόπου μας,χρηματοδοτούσε πολλές πολιτιστικές κι αθλητικές εκδηλώσεις,βοηθούσε με μεταφορές αθλητών,ανέλαβε την μεγάλη τοπική ποδοσφαιρική μας ομάδα "ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΚΟΛΙΝΔΡΟΥ" και την πήγε έως στη β' εθνική κατηγορία και διεκπεραίωσε δεκάδες άλλες μικρές και μεγάλες εξυπηρετήσεις.
Κάποτε όμως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου,έγιναν λάθη διοικητικά και χρεοκόπησε,σε μια εποχή όμως που γινόταν στη χώρα μας ευνοϊκές ρυθμίσεις για προβληματικούς συνεταιρισμούς κι ενώσεις,μιας και ήταν σε έξαρση οι χρεοκοπίες των συνεταιρισμών.
Τότε θυμάμαι είχε μπει σε τέτοια ειδική ρύθμιση κι ο Ολυμπιακός Πειραιώς.
Προσπάθησε και η τότε διοίκηση της ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΚΟΛΙΝΔΡΟΥ να μπει σε ειδικό καθεστώς οικονομικής εξαγνίασης,αλλά κάποιοι ντόπιοι που είχαν από τότε μεγαλεπήβολα,ιμπεριαλιστικά προσωπικά σχέδια,εμπόδισαν την ένταξή της.
Καταλάβατε τι έγινε;
Για προσωπικούς εγωισμούς και στόχους,πάτησαν επί πτωμάτων,εμπόδισαν την ένταξή της σε ειδική ρύθμιση,με αποτέλεσμα ο ιδρώτας και τα όνειρα δεκάδων μικρών και μεγάλων μετόχων,αλλά και πολλών εργαζομένων,να πάνε στράφι.
Έκλεισαν την κολόνα του Κολινδρού.
Αναφέρω πολλούς,αλλά στην ουσία ένας ήταν ο υποκινητής και θύτης,ο οποίος αργότερα από δήμαρχος Κολινδρού,έγινε και βουλευτής του νομού μας.
Η κοντόφθαλμη λογική του από τη μία,ίσως ήταν σωστή,αφού επικαλέστηκε κακή διαχείριση με αποτέλεσμα να φτάσει στο σημείο της μαύρης οικονομικής τρύπας που έφτασε,αλλά από την άλλη έκλεισε εξαιτίας του μια πηγή εσόδων για το χωριό μας.
Αν δεν υπήρχε εκείνη η ευνοϊκή ρύθμιση του κράτους,άντε να πεις ότι καλά έκανε κι έκλεισε.
Εφόσον όμως μπορούσε να σωθεί κι αυτό δεν έγινε εξαιτίας εσωτερικών ερίδων,τότε λες ειρωνικά,μπράβο προδότες και προβληματίζεσαι για το τι είδους χαρακτήρες μπορούν κι επιβάλλονται στον απλό κοσμάκη και τους καθιστούν συνυπεύθυνους στη αυτοκαταστροφή του τόπου μας.
Τι να την κάνω τη κάθαρση,αφού έμειναν οικογένειες δίχως εργασία κι εφόσον επαναλαμβάνω πως μπορούσε να σωθεί;
Για την ιστορία αναφέρω πως το εργοστάσιό μας,αφού πέρασε στα χέρια της ΑΤΕ BANK,αμφιταλαντεύτηκε κι ενοικιάστηκε για μικρό χρονικό διάστημα σε Κολινδρινό μετανάστη μας από Καναδά - πιστεύω από προσωπική γνώση με επιτυχία - και στη συνέχεια κατάληξε οριστικά σε αγροτικό πολυδύναμο συνεταιρισμό όμορου νομού, σε δημοπρασία της τράπεζας.

Το πρακτικό δίδαγμα της υπόθεσης είναι:
"Το χάσαμε το κορμί πατριώτη", όπως πολύ σωστά αναφέρει μια πρόσφατη διαφήμηση.

Ένα από τα πολλά ηθικά διδάγματα της υπόθεσης,μπορείτε να τα σχολιάστε ή να τα συμπεράνετε εσείς.

sos

Γεια σας.
Βρέχει πολύ πάλι σήμερα,όπως και πριν από λίγες μέρες.
Θέλουμε βροχές κακά τα ψέμματα,αλλά ακόμα πιο πολύ χρειαζόμαστε και τα χιόνια.
Αυτά θα εκταμιεύσουν ποσότητες νερού,για την ύδρευση και την άρδευση των ανθρώπων και της γης.
Όπως όμως ήδη γνωρίζετε,το περιβάλλον μας εκπέμπει sos.
Τελειώνουν τα αποθέματα της φύσης σε υγεία και έρχονται οι πληγές τις οποίες μόνοι μας δημιουργήσαμε.
Τα εγγόνια μας θα προλάβουν άραγε χιόνια;
Θα προλάβουν παγόβουνα ή γόνιμα εδάφη;
Δύσκολα έως απίθανο,όπως πορευόμαστε.
Φαντάζεστε να μη δούνε χιόνι στη ζωή τους;
Όπως τώρα τα παιδιά μας δε βλέπουν γάιδαρο κι αγελάδες ή πρόβατα και λύκους(και στο Κολινδρό σπανίζουν), παρά μόνο σε ζωολογικούς κήπους,έτσι και τα εγγόνια μας θα το βλέπουν σε παλιά βίντεο και φωτογραφίες.
Θα υπάρχουν κάποιες περιοχές που σήμερα παραμένουν ακατοίκητες λόγω των πάγων,των κρύων και μηδενικής βλάστησης,που σε μερικά χρόνια θα μπορούν να κατοικηθούν,να καλλιεργηθούν,αλλά θα είναι οικονομικά απλησίαστες.
Καλά είναι μεταξύ σοβαρού κι αστείου,άμα ακούστε καμιά πληροφορία για πωλήσεις χωραφιών στην Ανταρκτική ή στο βόρειο πόλο - πιστεύω να είναι πολύ φτηνά τώρα - να το σκεφτείτε σοβαρά.
Μπορεί να αναπτύξουν κάποτε μεγάλο τουρισμό,στυλ Άλπεων.
Εξάλλου όπως φαίνεται δε θα υπάρχουν αλλού χιόνια.
Μονοπώλιο του χιονιού θα γίνουν.
Φανταστικά σενάρια με δόση αλήθειας όμως.

Των φρονίμων τα παιδιά,πριν πεινάσουν πηγαίνουν στο Σταβάρα

Γεια σας.
Τελικά η καθιερωμένη συνάντηση της Παρασκευής των 50 - 50,δεν έγινε αυτή τη φορά,στου Κώστα το Χαμάμ(ήταν κλειστά),αλλά στο Σταβάρα.
Ο Σταβάρας είναι η μοναδική σταθερή εδώ και χρόνια ταβέρνα του Κολινδρού,του φίλου μας του Σωτήρη.
Οι πιο παλιοί θα θυμούνται τη παλιά τοποθεσία της ταβέρνας στο Μπράβο,επί της Μεγάλου Αλεξάνδρου,αλλά εδώ και λίγα χρόνια,έχει μεταφερθεί στην οδό "(δροσιάς)" ή Παυσιλύπου,στο πρώην πεζόδρομο και νυν μονόδρομο.
Θυμάμαι ότι τον αείμνηστο κύριο Μανώλη,πατέρα του Σωτήρη τον φώναζαν Σταβάρα - ενώ δεν ήταν αυτό το επίθετό του - κι ο Σωτήρης προς τιμή του,ονόμασε έτσι το μαγαζί του.
Από τη συγκεκριμένη ταβέρνα έχουν περάσει και φάει όλοι οι Κολινδρινοί και όχι μόνο.
Ακατάπαυστος μάγειρας και ψητάς διοργανώνει συνάμα με τεράστια επιτυχία,πολλές μικρές ή μεγάλες εκδηλώσεις και happening.
Ότι ώρα και να πας,θα σε κάνει τα καλύτερα να φας.
θυμάμαι πριν κάποια χρόνια,όταν ήμασταν πιο αδύνατοι κι ελεύθεροι και πηγαίναμε για φαγητό μετά τις 1 το βράδυ,μας εξυπηρετούσε στο ακέραιο,αλλά ανέκαθεν φεύγαμε λίγο πριν ξημερώσει,εξαιτίας της οποιαδήποτε συζήτησης άνοιγε και που ποτέ δε τελείωνε,βασικού συμμετέχοντος και του Σωτήρη.
Ο Σωτήρης είχε αναρτημένο ένα ωραίο αξέχαστο ρητό του στο πρώην χώρο του κουτουκιού του:
Των φρονίμων τα παιδιά,πριν πεινάσουν πηγαίνουν στο Σταβάρα.
Ωραία χρόνια περάσαμε στο κουτούκι του Σταβάρα.
Τώρα έχουν σειρά οι νεότεροι να μαθαίνουν,γιατί εμείς οι παλιότεροι,σιγά σιγά συμμαζευτήκαμε λόγω δημιουργίας οικογενειών και δε θέλουμε να ξενυχτάμε τόσο πολύ.
Μπορούμε όμως...

Ένα παιδί που χαίρεται γιατί πηγαίνει στο σχολείο

Γεια σας.
Μετά από ένα ξεκούραστο πενθήμερο,επανήλθα.
Από καιρό ήθελα να αναφερθώ σε ένα παιδί του Κολινδρού που όσο το βλέπω να μεγαλώνει,τόσο και πιο πολύ βλέπω πάνω του,την πραγματική κι αληθινή διάθεση να παλέψει για να κερδίσει αυτό που του χρωστάει η ζωή.
Βάζει τα γυαλιά σε όλους μας,μαζί με τους γονείς και τα αδέρφια του.
Διαρκής αγώνας - του φίλου μου,πατέρα του και μητέρας του - για ισονομία και δικαιοσύνη.
Διαβάστε το άρθρο της Φιλομήλας Δημολαϊδου στην εφημερίδα "Μακεδονία",πριν δύο χρόνια περίπου που αφορά αυτό το παιδάκι και θα καταλάβετε τι εννοώ.


Ένα παιδί που χαίρεται γιατί πηγαίνει στο σχολείο.

Χθες ήταν η πρώτη φορά, έπειτα από ένα μήνα, που ήταν χαρούμενος. Η δασκάλα του είχε έρθει και του είχε αναθέσει εργασία για το σπίτι. Ο 12χρονος Αντώνης από τον Κολινδρό Πιερίας, που πάσχει από σύνδρομο Ντάουν, έμενε τις τελευταίες μέρες μαζί με τα αδέλφια του στο σπίτι, ως ένδειξη διαμαρτυρίας.


της Φιλομήλας Δημολαϊδου

Η μητέρα του, Ιουλία Γραμμένου, έστειλε πριν από λίγες μέρες επιστολή στον υπουργό Παιδείας Ευριπίδη Στυλιανίδη, εξηγώντας του για ποιο λόγο στερεί από τα τέσσερα παιδιά της το δικαίωμα να πάνε στο σχολείο. Ήταν η δεύτερη φορά, που διαμαρτυρόταν με αυτόν τον τρόπο. Η πρώτη ήταν πέρυσι, οπότε έστειλε αντίστοιχη επιστολή στην πρώην υπουργό Παιδείας Μαριέττα Γιαννάκου.
Η χθεσινή μέρα, πάντως, ήταν ημέρα χαράς για την πολύτεκνη οικογένεια, καθώς τοποθετήθηκε επιτέλους δασκάλα στο τμήμα ένταξης του 2ου δημοτικού σχολείου Κολινδρού. Όμως, η μητέρα δεν σταμάτησε να ανησυχεί. "Εγώ δεν νιώθω ότι τακτοποιήθηκαν όλα. Θα είμαι ήσυχη, όταν έρθει ο επόμενος Σεπτέμβρης και η δασκάλα θα βρίσκεται στη θέση της από την πρώτη μέρα του σχολικού έτους", ανέφερε η κ. Γραμμένου.

Ημέρα μοναξιάς

Η 11η Σεπτεμβρίου ήταν για το 12χρονο Αντώνη ημέρα μοναξιάς. "Όταν χτύπησε το κουδούνι, όλοι οι μαθητές πήγαν στις τάξεις τους. Στην αυλή μείναμε μόνο εγώ, ο Αντώνης με τη τσάντα του και ο διευθυντής. Ο Αντώνης δεν ήξερε πού να πάει και αυτό αποτυπωνόταν στο πρόσωπο του. Είχε μια έκφραση, θα έλεγα, μοναξιάς", περιγράφει η μητέρα.
Η απόφαση της να μη στείλει και τα τέσσερα παιδιά της σχολείο, από την περασμένη Δευτέρα έως και χθες, πάρθηκε έπειτα από πολλή σκέψη και συνεννόηση μαζί τους
Τα υπόλοιπα παιδιά της οικογένειας, η Κατερίνα εννέα ετών, ο Ραφαήλ, οκτώ, και ο Ιωακείμ, τεσσάρων, ζουν στο ίδιο σπίτι και άθελά τους μοιράζονται τις αγωνίες των γονιών τους. "Τα παιδιά έχουν μπει σε έναν ιδιαίτερο ρόλο. Φορτίζονται και τα ίδια με το πρόβλημα του Αντώνη".
Φαινόταν, άλλωστε, πόσο δεμένα ήταν μεταξύ τους. Καθ' όλη τη διάρκεια της παραμονής μας στο σπίτι τους ήταν συνέχεια μαζί, βοηθώντας ο ένας τον άλλον, αφήνοντας, όμως, τον Αντώνη να αναλάβει το ρόλο του… οικοδεσπότη.
"Η ύπαρξη του Αντώνη ήταν καθοριστική μέσα στο σπίτι. Τα παιδιά έχουν ευαισθητοποιηθεί και εκτιμούν αυτό που έχουν, γιατί πλέον γνωρίζουν ότι τίποτε δεν είναι δεδομένο".

Η αγωνία της μητέρας

Η εγκατάσταση της οικογένειας στην επαρχία ήρθε έπειτα από πολλή σκέψη και αφού είχε περιπλανηθεί σε διάφορα μέρη του… κόσμου. Προϋπόθεση, εν ολίγοις, ήταν το μέρος που θα μείνουν να έχει τμήμα ένταξης σε δημοτικό, για να μπορέσει ο Αντώνης να πάει σχολείο. Απλώς ο Κολινδρός, που είναι και ο τόπος καταγωγής του συζύγου της κ. Γραμμένου, συνέπεσε να πληροί τις προϋποθέσεις. Αν και ο σύζυγός της είναι σχολικός σύμβουλος πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης της Πιερίας, δεν θέλησε να χρησιμοποιήσει το όνομα και τις γνωριμίες του για να τοποθετηθεί δασκάλα στο τμήμα ένταξης του σχολείου. Ήταν μια μάνα, όπως όλες οι άλλες που αγωνιούν για το παιδί τους, και δεν άντεχε να τον βλέπει να στεναχωριέται.
"Ο Αντώνης φοιτούσε όλο αυτό το διάστημα σε κανονική τάξη, μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά. Το παιδί στιγματιζόταν, γινόταν θύτης, ενώ στην ουσία ήταν το θύμα. Έστειλα, επομένως, αυτήν την επιστολή με βαριά καρδιά, γιατί η πολιτεία χρωστάει να δείξει ενδιαφέρον σε αυτά τα παιδιά. Εμείς προσβλέπουμε στη δημόσια διοίκηση ως πολύτεκνοι και μονόμισθοι".

Η επιστολή στον Υπουργό Παιδείας
"Ο Αντώνης μέχρι και σήμερα που σας γράφω δεν έχει δάσκαλο. Το τμήμα ένταξης του σχολείου του δεν έχει ακόμη (ύστερα από 25 ολόκληρες ημέρες από την έναρξη του σχολικού έτους) στελεχωθεί. Αυτό σημαίνει πως αυτός και τα υπόλοιπα παιδιά του σχολείου του με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες δεν υποστηρίζονται εκπαιδευτικά όπως πρέπει, ενώ υπάρχουν και άλλα παιδιά με ηπιότερες δυσκολίες. Για να καταλάβετε τι ακριβώς σημαίνει για τον Αντώνη το να βρίσκεται επί πέντε συνεχείς ώρες στην κοινή τάξη, χωρίς παράλληλη ή ειδική στήριξη, φανταστείτε τον εαυτό σας μέσα σ' ένα περιβάλλον, όπου δεν μπορείτε να επικοινωνήσετε πλήρως και να αποκωδικοποιήσετε επαρκώς τα μηνύματα. Δεν θα σας φόρτιζε αυτή η κατάσταση με άγχος και αγωνία; Γνωρίζετε ότι το σχολείο δεν είναι απλά μια πηγή ακαδημαϊκής γνώσης, αλλά κι ένας χώρος κοινωνικής δράσης και διάδρασης για όλα τα παιδιά. Ιδιαίτερα δε για παιδιά όπως ο Αντώνης είναι το κέντρο του αυτοπροσδιορισμού τους ως κοινωνικά άτομα. Έτσι όπως λειτουργεί μέχρι τώρα το σχολείο, δεν έχουν την ευκαιρία και τα υπόλοιπα παιδιά, χωρίς δυσκολίες, να μάθουν την ανοχή και το σεβασμό στο διαφορετικό. Τα παιδιά με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες δεν μπορεί να είναι μόνο άτομα προς εκμετάλλευση για πολιτικές προεκλογικές διαφημίσεις για να οικοδομούν οι πολιτικοί το κοινωνικό τους prestige, αλλά είναι πρόσωπα που έχουν να διαδραματίσουν και ως παρουσίες μόνο, ένα σημαντικό (αντι)ρόλο πολιτισμού και κουλτούρας".

* Απόσπασμα της επιστολής της κ. Ιουλίας Γραμμένου στον υπουργό Παιδείας
Οκτ 11, 2007



Να συμπληρώσω πως πέρυσι ο Αντώνης αλλά και η Μαρία(δεύτερο παιδί - μαθητής με το ίδιο σύνδρομο),ήταν καταπληκτικοί με τη συμμετοχή τους,στη γιορτή που διοργάνωσε το δεύτερο δημοτικό σχολείο.
Συγχαρητήρια σε όσους προσπάθησαν για αυτό το αποτέλεσμα,έστω κι ετεροχρονισμένα.
Είναι ιδιαίτερα ευχάριστο για κάποιον που διατηρεί ένα μπλοκ,να μπορεί να αναφέρεται σε τέτοια τιμητικά γεγονότα για τον τόπο που ζει.